Η Σοφία της Αθήνας 1: Το μυστήριο του κεντημένου μαντιλιού

15 Οι περισσότεροι μεγάλοι, το ξέρω καλά αυτό, δεν καταλαβαίνουν πόσο σημαντική είναι μια υπόσχεση! Ειδικά μια υπόσχεση που δίνεις σε παιδί! Όχι όμως ο δικός μου πατέρας. Ο πατέρας μου, ο Νικόδημος, ήξερε με πόση ανυπομονησία περίμενα εκείνη την ημέρα του Ιανουαρίου. Τη μέρα που θα έβλεπα για πρώτη φορά τις «κινούμενες εικόνες». Τη μέρα που θα πήγαινα επιτέλους σινεμά! Μου το είχε υποσχεθεί. Κι ο πατέρας μου κρατούσε πάντα τις υποσχέσεις του. Γι’ αυτό, μόλις το αμαξάκι μας έστριψε από την πλατεία Συντάγματος στην οδό Σταδίου, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει πιο δυνατά κι από τις οπλές του αλόγου στο λιθόστρωτο. Πετάχτηκα έξω πριν καλά καλά σταματήσει το όχημα, στη γωνία με τη Γεωργίου Σταύρου. Ο παγωμένος αέρας του χειμώνα με χτύπησε στο πρόσωπο, αλλά δε με ένοιαζε καθόλου. Έτρεξα προς το σημείο του ραντεβού μας με την ταχύτητα ενός κλεμμένου κλειδιού που γλιστράει στην τσέπη. Το κινηματοθέατρο «Θέατρον του Κόσμου» στεκόταν εκεί, επιβλητικό και ολοκαίνουριο – είχε ανοίξει μόλις πριν από έναν μήνα! 1

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=