ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΟΝΕΣ; 27 διεθνής τάξη ικανή να αποτρέψει τον παγκόσμιο πόλεμο, αλλά ανίκανη να εξασφαλίσει ουσιαστική ειρήνη. Η λειτουργικότητά της στηρίχτηκε στη μετατροπή της σύγκρουσης σε προβλέψιμη συνθήκη και όχι σε παροδική παρέκκλιση. Μέσω της αποτροπής, της θεσμοποιημένης αντιπαράθεσης και της έμπρακτης αναγνώρισης σφαιρών επιρροής, η αστάθεια δεν εξαλείφθηκε αλλά περιορίστηκε χωρικά και ποιοτικά. Έτσι, η σταθερότητα του συστήματος προέκυψε όχι από την απουσία έντασης, αλλά από τη διαρκή διαχείρισή της. Η πρώτη και θεμελιώδης αντίφαση αφορούσε τη σχέση μεταξύ κανονικότητας και ισχύος. Ενώ το μεταπολεμικό σύστημα οικοδομήθηκε στη βάση θεσμών, κανόνων και νομικών αρχών, στην πραγματικότητα η εφαρμογή τους υπήρξε επιλεκτική. Η κρατική κυριαρχία, η μη επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις τρίτων χωρών και το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση αναγνωρίζονταν καταρχήν, αλλά υποχωρούσαν όταν συγκρούονταν με ζωτικά στρατηγικά συμφέροντα. Η κανονικότητα δεν καταργήθηκε· ιεραρχήθηκε. Αυτό επέτρεψε στο σύστημα να λειτουργεί, αλλά ταυτόχρονα υπονόμευσε τη νομιμοποιητική του βάση. Η επιλεκτική εφαρμογή των κανόνων δεν ήταν παρεκτροπή, αλλά δομικό χαρακτηριστικό της μεταπολεμικής διεθνούς τάξης. Η ισχύς λειτουργούσε ως φίλτρο ερμηνείας των κανόνων, καθορίζοντας πότε αυτοί ενεργοποιούνταν και πότε αναστέλλονταν. Έτσι, η κανονικότητα διατηρήθηκε ως πλαίσιο αναφοράς, αλλά αποδυναμώθηκε ως καθολική δέσμευση. Δεύτερη κρίσιμη αντίφαση ήταν η άνιση κατανομή
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=