ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙΣ 13 Το γεγονός ότι τα ζώα ήταν ταϊσμένα ήταν ξεκάθαρη ένδειξη ότι η οικογένεια ήταν σπίτι. Αν είχαν φύγει, θα είχαν ζητήσει από κάποιους απ’ τους γείτονες να φροντίσουν τη φάρμα, και σε αυτήν την περίπτωση τα ίχνη θα οδηγούσαν από το πάρκινγκ της αυλής στον στάβλο, και δεν θα ξεκινούσαν από το σπίτι. Εξάλλου, ο Καρλ υπέθετε ότι θα είχαν διαλέξει αυτόν και την Έλα για κάτι τέτοιο, μιας και δεν θα ήταν η πρώτη φορά που θα έκαναν αυτήν τη χάρη στην Άσα και τον Ρέινιρ. Αλλά κανείς δεν είχε νέα από την οικογένεια εδώ και σχεδόν μία βδομάδα. Αυτός ήταν ο λόγος που ήταν εδώ τώρα και που είχε περάσει και από εδώ προχθές. Ένα δυνατό γάβγισμα ακούστηκε από τον στάβλο όταν πλησίασε την μπροστινή πόρτα του σπιτιού, συνοδευόμενο από ένα υψίσυχνο τσίριγμα που προερχόταν από την ίδια πηγή: τα δύο σκυλιά της οικογένειας, μπόρντερ κόλεϊ το ένα και το άλλο ένα μικροσκοπικό πατσαβούρι, που θύμιζε στον Καρλ εκείνα τα κουβάρια από μαλλί προβάτου που έβλεπες μερικές φορές πιασμένα πάνω στα συρματοπλέγματα. Όταν πέρασε από εδώ προχθές ελπίζοντας να βρει την οικογένεια σπίτι, είχαν κάνει τον ίδιο σαματά, τότε όμως μέσα από το σπίτι. Ήταν φιλικά σκυλιά, χωρίς κάποιον ουσιαστικό ρόλο, πέρα από εκείνον του κατοικίδιου, και ήταν κάποιες φορές ελεύθερα να τον προϋπαντήσουν στην αυλή όταν έφτανε. Αλλά εφόσον τώρα ήταν κλεισμένα, αντιδρούσαν στον επισκέπτη με τον ίδιο τρόπο που θα αντιδρούσε οποιοδήποτε σκυλί – γαβγίζοντας. Αυτό δεν σήμαινε τίποτα. Και πάλι όμως, ήταν περίεργο που δεν ήταν ελεύθερα να αλωνίζουν έξω ή μέσα στο σπίτι. Δεν θυμόταν να τα είχαν ποτέ ξανά κλεισμένα στον στάβλο. Το ένστικτό του του έλεγε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και είχε μάθει να μην αγνοεί αυτήν την αίσθηση. Δεν τον είχε απογοητεύσει ποτέ, από όσο μπορούσε να θυμηθεί. Κοίταξε για μια στιγμή την ασυνήθιστα μεγάλη εξώπορτα και
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=