Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο

Z O Y Σ Α Μ Ε Π Α Ν Τ Α Σ E Ε Ν Α Κ Α Σ Τ Ρ Ο 17 στον κεντρικό αυτοκινητόδρομο ή παραέξω, στον Κρικ Ρόουντ, χαμογελούσαν και χαιρετούσαν όποτε περνούσαν οι Κλαρκ και οι Κάρινγκτον με τα αυτο- κίνητά τους. Κάθε φορά που η Έλεν Κλαρκ ερχόταν στο παντοπωλείο του Έλμπερτ για να πάρει μια κον- σέρβα ντοματόσουπα ή μισό κιλό καφέ που είχε ξε- χάσει η μαγείρισσά της, όλοι την καλημέριζαν και έλεγαν ότι ο καιρός ήταν καλύτερος σήμερα. Το σπί- τι των Κλαρκ είναι πιο καινούργιο, αλλά όχι πιο ωραίο από το σπίτι των Μπλάκγουντ. Ο πατέρας μας είχε φέρει στο σπίτι το πρώτο πιάνο που είδε ποτέ το χωριό. Οι Κάρινγκτον είναι ιδιοκτήτες του εργοστα- σίου χαρτιού, αλλά οι Μπλάκγουντ έχουν στην κα- τοχή τους όλη τη γη μεταξύ του αυτοκινητόδρομου και του ποταμιού. Οι Σέπερντ από το Ολντ Μάουντεν έχουν δώσει στο χωριό το δημαρχείο του, που είναι άσπρο με μυτερή στέγη και βρίσκεται σε έναν πρά- σινο κήπο με ένα κανόνι μπροστά. Είχαν γίνει συζη- τήσεις κάποτε για να εφαρμοστούν πολεοδομικές ρυθμίσεις στο χωριό και να γκρεμιστούν τα καλύβια στον Κρικ Ρόουντ, ώστε να χτιστεί όλο το χωριό με τέτοιον τρόπο, που να ταιριάζει με το δημαρχείο, αλλά κανείς δεν κούνησε ποτέ το μικρό του δαχτυ- λάκι· ίσως να πίστευαν πως, αν γινόταν κάτι τέτοιο, οι Μπλάκγουντ μπορεί και να άρχιζαν να έρχονται στις συνελεύσεις των κατοίκων. Στο δημαρχείο, οι χωρικοί βγάζουν άδειες κυνηγιού και ψαρέματος και,