Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο

Z O Y Σ Α Μ Ε Π Α Ν Τ Α Σ E Ε Ν Α Κ Α Σ Τ Ρ Ο 15 βιβλιοθήκης μπορούσα να περάσω κατευθείαν απέ- ναντι και να περπατήσω ως το παντοπωλείο, αλλά αυτό σήμαινε ότι θα περνούσα μπροστά από το κα- τάστημα γενικού εμπορίου και τους άντρες που κά- θονταν απέξω. Σ’ αυτό το χωριό, οι άντρες έμεναν νέοι και έκαναν το κουτσομπολιό, ενώ οι γυναίκες γερνούσαν, ολοένα πιο σκυθρωπές και μοχθηρές από την κούραση, καθώς περίμεναν σιωπηλές τους άντρες να σηκωθούν και να γυρίσουν σπίτι. Μπορούσα, επίσης, να κατέβω τα σκαλιά της βιβλιοθήκης και να συνεχίσω σ’ αυτή την πλευρά του δρόμου μέχρι να φτάσω ακριβώς απέναντι από το παντοπωλείο, και τότε να διασχίσω τον δρόμο· το προτιμούσα, αν και έτσι θα αναγκαζόμουν να περάσω μπροστά από το ταχυδρομείο και το σπίτι των Ρότσεστερ, με τους σω- ρούς σκουριασμένους ντενεκέδες και τα χαλασμένα αυτοκίνητα, τα άδεια μπιτόνια βενζίνης και τα παλιά στρώματα και τα υδραυλικά και τις σκάφες που οι Χάρλερ είχαν κουβαλήσει εκεί και που –πραγματικά το πιστεύω– τους άρεσαν πάρα πολύ. Το σπίτι των Ρότσεστερ ήταν το πιο όμορφο σπίτι στην πόλη και κάποτε υπήρχε εκεί μια βιβλιοθήκη με τοίχους από ξύλο καρυδιάς, μια σάλα στον δεύ- τερο όροφο και ένας χείμαρρος από τριαντάφυλλα στη βεράντα· η μητέρα μας γεννήθηκε εκεί και δι- καιωματικά το σπίτι έπρεπε να ανήκει στην Κόν- στανς. Αποφάσισα, όπως πάντα, ότι θα ήταν πιο