Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο

S H I R L E Y J A C K S O N 14 στο γραφείο του πατέρα μας ήταν γεμάτοι βιβλία, αλλά εμένα μου άρεσαν τα παραμύθια και τα ιστορι- κά βιβλία, ενώ στην Κόνστανς βιβλία σχετικά με φα- γητό. Μολονότι ο θείος Τζούλιαν δεν έπιανε ποτέ βιβλίο στα χέρια του, του άρεσε να βλέπει την Κόν- στανς να διαβάζει τα απογεύματα όσο εκείνος ασχο- λιόταν με τα χαρτιά του και, πού και πού, γύριζε, την κοίταζε και έγνεφε. «Τι διαβάζεις, καλή μου; Μα τι ωραίο θέαμα, μια κυρία με ένα βιβλίο». «Διαβάζω ένα που λέγεται Η τέχνη της μαγειρικής, θείε Τζούλιαν». «Εξαιρετικά». Φυσικά, ποτέ δεν είχαμε την ησυχία μας για πολύ όταν ήταν κι ο θείος Τζούλιαν μαζί μας, αλλά δεν θυμάμαι να ανοίξαμε ποτέ με την Κόνστανς τα βιβλία που είχα δανειστεί και που ακόμη στέκουν στο ράφι της κουζίνας. Ήταν ένα ωραίο απριλιάτικο πρωινό όταν βγήκα από τη βιβλιοθήκη· ο ήλιος έλαμπε και οι φρούδες ελπίδες μιας υπέροχης άνοιξης ήταν πα- ντού, πρόβαλλαν παράξενα μέσα απ’ την κάπνα και τη βρόμα του χωριού. Θυμάμαι να στέκομαι στα σκα- λοπάτια της βιβλιοθήκης κρατώντας τα βιβλία μου, ατενίζοντας για μια στιγμή το αμυδρό πράσινο στα κλαδιά, με φόντο τον ουρανό, και να εύχομαι, όπως πάντα, να μπορούσα να γυρίσω σπίτι διασχίζοντας τον ουρανό αντί για το χωριό. Από τα σκαλοπάτια της