Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο

S H I R L E Y J A C K S O N 12 μήπως θα είχα διαλέξει άλλα αν ήξερα ότι αυτά θα ήταν τα τελευταία βιβλία, τα βιβλία που θα έστεκαν για πάντα στο ράφι της κουζίνας. Σπάνια μετακινού- σαμε πράγματα· οι Μπλάκγουντ δεν ήταν ποτέ της ανακατωσούρας. Ασχολούμασταν με τα μικρά, εφή- μερα αντικείμενα, τα βιβλία, τα λουλούδια και τα κουτάλια, αλλά από κάτω υπήρχαν τα γερά θεμέλια της ακλόνητης περιουσίας μας. Πάντα βάζαμε τα πράγματα στη θέση τους. Ξεσκονίζαμε και σκουπί- ζαμε κάτω από τραπέζια και καρέκλες, κρεβάτια και πίνακες, χαλιά και λάμπες, αλλά τα βάζαμε όλα πάλι εκεί που ήταν· το σετ καλλωπισμού από ταρταρούγα πάνω στην τουαλέτα της μητέρας μας βρισκόταν πά- ντα στην ίδια θέση, ούτε χιλιοστό παρακεί. Στο σπίτι μας ζούσαν πάντοτε Μπλάκγουντ και είχαν τα πράγ- ματά τους σε τάξη· μόλις ερχόταν στο σπίτι η καινούρ- για σύζυγος κάποιου Μπλάκγουντ, άνοιγαν χώρο για τα πράγματά της, έτσι το σπίτι μας φτιάχτηκε από τα υπάρχοντα των Μπλάκγουντ, στρώσεις ολόκληρες, που το κρατούσαν βαρύ και αταλάντευτο κόντρα στον κόσμο. Ήταν Παρασκευή, τέλη Απριλίου, όταν έφερα στο σπίτι τα βιβλία από τη βιβλιοθήκη. Οι Παρασκευές και οι Τρίτες ήταν φρικτές, μιας κι εκείνες τις μέρες πήγαινα στο χωριό. Κάποιος όμως έπρεπε να πηγαί- νει στη βιβλιοθήκη και να κάνει τα ψώνια· η Κόν- στανς ποτέ δεν ξεμύτιζε πέρα από τον κήπο της και