Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο

1 Με λένε Μέρι Kάθριν Mπλάκγουντ. Είμαι δεκαοχτώ χρονών και ζω με την αδελφή μου, την Κόνστανς. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι με λίγη τύχη θα μπο- ρούσα να είχα γεννηθεί λυκάνθρωπος, επειδή τα δυο μεσαία δάχτυλα των χεριών μου έχουν το ίδιο μήκος, αλλά έπρεπε να αρκεστώ σε ό,τι είχα. Αντιπαθώ το μπάνιο, τα σκυλιά και τη φασαρία. Συμπαθώ την αδελφή μου την Κόνστανς, τον Ριχάρδο της Υόρκης και το amanita phalloides, το μανιτάρι θανατίτη. Όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου έχουν πεθάνει. Την τελευταία φορά που έριξα μια ματιά στα βιβλία από τη δανειστική βιβλιοθήκη, στο ράφι της κουζίνας, είδα πως είχαν περάσει πέντε μήνες από την ημερο- μηνία που έπρεπε να επιστραφούν, και αναρωτήθηκα 11