Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

Λάουρα Βενετία 1964 Οσο πλησίαζαν οι μέρες που θα παρουσίαζα τη διδακτορική διατριβή που είχα εκπονήσει στο Ελληνικό Ινστιτούτο της Βενετίας, η αγωνία μου κορυφωνόταν. Διακυβεύονταν πολλά, αφού η απόρριψή της θα είχε ως συνέπεια τη βίαιη διακοπή της σταδιοδρομίας μου στο συγκεκριμένο ίδρυμα, στο οποίο είχα γίνει δεκτός ως υπότροφος, ύστερα από προτροπή για υποβολή της σχετικής αίτησης από τον παππού μου Ευγένιο Ευγενιάδη, τραπεζούντιο λόγιο, αλλά και από τον διανοούμε­ νο πατέρα μου Μανουήλ Ευγενιάδη. Και οι δύο θεωρούσαν ότι συνιστούσε μια ευκαιρία για περαιτέρω σπουδές, που δεν έπρεπε να τη χάσω. Ωστόσο, τότε, η επιμονή του παππού να με κατευθύνει, αμέσως μετά την αποφοίτησή μου από το Τμή­ μα Ιστορίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, στο Ελληνικό Ινστιτούτο της Βενετίας για τις μεταπτυχιακές μου σπουδές αποτελούσε μυστήριο για μένα. Γιατί ο παππούς ήταν εκείνος που εξασφάλισε, πολύ γρήγορα είναι η αλήθεια, την υποτρο­ φία μου και την αποδοχή μου από την Ελληνική Αδελφότητα της Βενετίας. Σε ό,τι με αφορούσε είχα δείξει από νωρίς την κλίση μου στην Ιστορία και μάλιστα, στη διάρκεια των προπτυχιακών