Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

ΖΑΦΕΙΡΕΝΙΑ ΜΑΤΙΑ 15 Η θλίψη με κυρίευσε και ήταν τόσο έντονη, που απειλούσε να με συνθλίψει. Με έσωσε η Ελπίδα. Πήρε το χέρι μου στο δικό της, με κοίταξε στα μάτια και μου είπε: «Κάν’ το για όλους μας. Γράψε». Την ώρα λοιπόν που ο ήλιος έδυε, λίγο πριν από τη δύση του κόσμου όπως τον γνώρισα, κάθισα στο καρυδένιο γραφείο, άνοιξα τον υπολογιστή και άρχισα να γράφω.