Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

14 ΣΟΦΙΑ ΗΛΙΑΔΟΥ Ελπίδας για να ξαναβρώ τον εαυτό μου και να συνεχίσω τη ζωή μου. Μόνο που κάθε φορά που δίδασκα Βυζαντινή Ιστορία για τους Μεγαλοκομνηνούς στους φοιτητές μου, ένιωθα και πάλι αυτό το συναίσθημα της μειωμένης αυτοεκτίμησης να με πνίγει και να μου υποβάλλει μια βαθιά μελαγχολία. Η υφαρπαγή, όπως ήταν άλλωστε αναμενόμενο, αποδείχτη­ κε ένας ακόμα αξεδιάλυτος γρίφος για την Αστυνομία. Και χρησίμευσε σ’ εμένα ως άλλοθι για την αβελτηρία μου. Ώσπου χθες το μυστήριο διαλευκάνθηκε. Έφτασε με το ταχυδρομείο στο σπίτι ένας κομψός φάκελος και ένα δέμα. Ο φάκελος μου γνωστοποιούσε τον θάνατο της πρώην Διευθύντριας του Ελλη­ νικού Ινστιτούτου Βυζαντινών και Μεταβυζαντινών Σπουδών της Βενετίας, της Λάουρας Τοσκανίνι. Το δέμα περιείχε όλα τα τεκμήρια της οικογενειακής μας παράδοσης και ένα σημείωμα: Σου τα επιστρέφω. Είναι καιρός να γράψεις. Εσωκλείω μαζί με αυτά και τις δικές μου σημειώσεις. Είχα πάντα την αίσθηση ότι δεν με άκουγες. Δεν ήταν η κουλτούρα σου τέτοια ώστε να ακούει άλλες προσεγγίσεις, διαφορετικές. Ελπίζω να συμπεριλάβεις και όσα ένιωθα εγώ στο βιβλίο σου… στο βιβλίο μας. Ως τώρα δεν ήθελα να αποκαλυφθούν αυτά που ζήσαμε. Σου ζητώ συγγνώμη για την παραβίαση του σπιτιού. Ήθελα να ’ ρθω πιο κοντά στον Ευγένιο μελε­ τώντας τον. Τώρα θέλω να τα γράψουμε όλα αυτά. Κάν’ το για όλους εκείνους που πέρασαν και έφυγαν από τη ζωή αλλά πιο πολύ και για εκείνους που θα έρθουν… Με αγάπη Λάουρα