Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

ΖΑΦΕΙΡΕΝΙΑ ΜΑΤΙΑ 27 ματά του, αφήνοντάς του παράλληλα ικανό περιθώριο για τη δική του προσωπική ζωή, ένιωθε πάνω από όλα εκτίμηση. Κι αυτό γίνεται νομίζω φανερό στη συνέχεια της αφήγησης της γιαγιάς. Η μητέρα μας ήταν υπεύθυνη για τη διατροφή όλων αυτών και είχε αναδειχτεί αρχηγός ενός πλήθους υπηρετών και υπηρετριών που εκπλήρωναν με ακρίβεια τις εντολές της. Καθημερινά, στο πίσω μέρος του κτήματος, στήνονταν τεράστια καζάνια, στα οποία έβραζαν το μπορτς και η κάσα, ένα είδος κουσκούς. Είχαμε τόσο πολύ γάλα, που κάναμε με αυτό κρέμα και γλυκά, τα οποία τα προσφέ­ ραμε. Βαριά, σφιγμένη στους κορσέδες της, πνιγμένη στις νταντέλες και στις μουσελίνες, η μητέρα κινούνταν με εξαιρετική άνεση κοντά σε πρόσωπα και πράγματα. Ενά­ ρετη, στρουμπουλή, καλλιεργημένη, πιστή στον πατέρα Θεοφύλακτο, έναν ανατολίτη καλοπερασάκια, αρκετά γλεντζέ, με κυρίαρχη την αίσθηση του αστικού καθωσπρε­ πισμού. Στο σημείο αυτό η γιαγιά Καλλιρρόη άφηνε δυσκολοερμή­ νευτα υπονοούμενα, κρατώντας ερμητικά κλειστό το παραμυ­ θένιο σύμπαν των άγουρων παιδικών της χρόνων. Αυτοάμυνα ή στοιχειώδης προφύλαξη της τάξης της; Σε κάποιο όμως δικό της κείμενο, σε μια γωνιά του Ημερολογίου της, βρήκα παρα­ πεταμένο ένα κομμάτι σκέψης που το σταχυολόγησα, εικάζο­ ντας πως αποτελούσε τη δική της εκδοχή για τις δραστηριό­ τητες του Θεοφύλακτου.