Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

ΖΑΦΕΙΡΕΝΙΑ ΜΑΤΙΑ 25 μου έκανε ο Σαραντίδης, το νέο μέλος της φαμίλιας: ένα χαμογελαστό πρόσωπο, πλαισιωμένο από γκρίζους κρο­ τάφους, με κραυγαλέα ομορφιά, εκφραστικό βλέμμα και άπειρη αυτοπεποίθηση. Το ευρωπαϊκό του κουστούμι απέπνεε κομψότητα και χάρη, τόσο μεγάλη, που η γοη­ τεία αναδυόταν από την γκρίζα επιφάνεια της φωτογρα­ φίας και άγγιζε την ψυχή μου. Το στριφτό του μουστάκι, το μπαστούνι του με την ασημένια λαβή, το λουστρινένιο κομψό παπούτσι, όλα μα όλα πάνω του έρχονταν σε καταφανέστατη αντίθεση με ό,τι αντιπροσώπευε η Ευ­ γενία. Αν και αγαπούσα την αδερφή μου και δεν την έβλεπα με αμεροληψία, μπορούσα ωστόσο να διακρίνω στο πρόσωπο που χαμογελούσε στον φακό, γέρνοντας ελαφρά πάνω στον όμορφο άντρα της, ένα τρομαγμένο, γεμάτο ανασφάλεια πουλάκι, έτοιμο να φτερουγίσει με το παραμικρό κούνημα του κεφαλιού του. Δυστυχώς τα προαισθήματά μου εκείνη τη μέρα που έφευγε η αδερφή μου από το σπίτι της φαμίλιας δικαιώ­ θηκαν. Ήταν υπαίτιες γι’ αυτό, όπως μάθαμε, κάποιες κομψευόμενες Γαλλίδες που χόρευαν στα καταγώγια του Μαϊκόπ και πρόσφεραν στον Σαραντίδη όλα όσα η αδύ­ ναμη προσωπικότητα της αδερφής μου ονειρευόταν να προσφέρει. Πρέπει να ομολογήσω πως εκείνες οι υπαι­ νικτικές περιγραφές βοηθούσαν τη φαντασία μου να ξε­ στρατίζει με τρόπο σχεδόν οργιαστικό. Τις φανταζόμουν αισθησιακές, με φιλήδονα χείλη, σαρκαστικό χαμόγελο, ντυμένες με υφάσματα που θρόιζαν με το παραμικρό κούνημα, μπούστα που κόντευαν να σκάσουν από το βάρος του στήθους.