Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

ΖΑΦΕΙΡΕΝΙΑ ΜΑΤΙΑ 19 ρε γυμνή και υπέροχη στην αγκαλιά μου. Όμως την ώρα που ο οργασμός με κυρίευε, κάτι στην πίσω άκρη του μυαλού μου μου έστελνε αντιφατικά μηνύματα. Μια ενστικτώδης προφύλαξη με έκανε να αναρωτηθώ: ποια ήταν, γιατί την ένιωθα τόσο δικιά μου. Και έπειτα χάθηκα και πάλι μέσα της και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να αγαπήσω και να αγαπηθώ, με όση ένταση μου επέτρεπαν τα ανθηρά μου νιάτα. Τα χρόνια που μεσολάβησαν, η ερωτική μας συνεύρεση αποκτούσε νέες διαστάσεις πάθους και αποδεσμευόταν όλο και περισσότερο από τις αρχικές μου φοβίες, καθώς η οικειό­ τητα μετεξελισσόταν σε ανικανοποίητο βασανιστικό πόθο. Εί­ χα πειστεί πως η Λάουρα ήταν η γυναίκα της ζωής μου. Μια γυναίκα ώριμη, έξυπνη, γεμάτη μυστικά και σκοτεινές γωνίες, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο ελκυστική και ποθητή. Δεν θα πω πως την ήξερα. Θα πω μόνο πως εμπιστευόμουν τη δυνατή της προσωπικότητα, την αδάμαστη θέλησή της και τη διάθεσή της να συμπράξει μαζί μου, έτσι ώστε να ευοδωθούν οι στόχοι μου. Η αφοσίωσή της στο κομμάτι αυτό δεν μπορούσε παρά να ερμηνευτεί από έναν ερωτευμένο άντρα ως έκφραση των συναισθημάτων που έτρεφε προς εμένα, ενώ τη διάθεσή της να με βοηθήσει την εκλάμβανα ως φυσιολογικό επακόλουθο των συναφών μας ενδιαφερόντων. Γνώριζα, είναι αλήθεια, ελάχιστα γι’ αυτήν, που ήταν όμως τόσα πολλά για μένα. Πώς θα ζάρωνε τη μύτη της, όταν θα εξέφραζα κάτι απαράδεκτο για τον κώδικα της ηθικής της· ποιο γοβάκι της άρεσε να φοράει με τη βιολετιά φούστα ή τι είδους παγωτό προτιμούσε όταν ρεμβάζαμε στο κανάλι των Ελλήνων στη Βενετία, βλέποντας τους αιώνες να κυλούν. Και