Ζαφειρένια μάτια: Από τον Πόντο στη Θεσσαλονίκη

20 ΣΟΦΙΑ ΗΛΙΑΔΟΥ έπειτα, όταν έσκυβα στη βιβλιοθήκη πάνω από τον λαιμό της που μύριζε βανίλια, έβλεπα τις σκιερές ανταύγειες από τις βλεφαρίδες της να χοροπηδάν πάνω από τις γραμμές των κω­ δίκων που παλεύαμε να τιθασεύσουμε. Ήταν ένας έρωτας που ερχόταν από ένα σημείο που ανήκε στο παρελθόν, μας συνέ­ παιρνε όμως μέσα στη δίνη του παρόντος και νόμιζα τότε ότι προκαθόριζε και το μέλλον μου. Η Λάουρα ήταν η μόνη που γνώριζε για τον άσο που είχα κρυμμένο στο μανίκι μου: την παρουσίαση του χειρογράφου των Κομνηνών. Ένα χειρόγραφο που ερχόταν από το 1376 μ.Χ. και ήταν προορισμένο να προσδώσει μεγάλο διαμέτρημα στη διατριβή μου, διεθνοποιώντας τη σημασία των πορισμάτων μου. Φανταζόμουν κιόλας την έκπληξη των δασκάλων μου, τον θαυμασμό των συμφοιτητών μου, τη δική μου υπερηφάνεια για τους τραπεζούντιους προγόνους μου, που επρόκειτο να μιλή­ σουν με τη δική μου φωνή. Τη ώρα της παρουσίασης και ενώ ένιωθα πως άγγιζα με τη σκέψη μου το όνειρο, διαπίστωσα έντρομος πως το εύρημά μου είχε χαθεί. Επρόκειτο για το χειρόγραφο που φύλαγα με πε­ ρίσκεψη στο εγκόλπιο της προγιαγιάς μου της Ελένης· αυτό που θα αποδείκνυε τα επιστημονικά μου πορίσματα. Εγώ λοι­ πόν, ο αποδέκτης του μηνύματος εκείνου του χειρογράφου, μέσα από τη ροή του χρόνου και των οικογενειακών συγκυριών, η φυσιολογική κατάληξη μιας αλυσίδας λογίων, αλλά και ο βιολογικός απόγονος των αριστοκρατών Λεοντίδηδων, είχα αποδειχτεί ανίκανος να διαφυλάξω και να παρουσιάσω ένα μυστικό καλά φυλαγμένο μέσα στους αιώνες. Ποια μυστηριώ­ δης ενέργεια ήταν άραγε υπεύθυνη για την καταστροφή των ονείρων μου;