Χωρίς πυξίδα

14 ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΟΥΛΙΔΟΥ των ηγετών, καταριόταν την ασυμμετρία του διαμετρήματός τους με την κρισιμότητα των εξελίξεων, είχε γίνει ένα σκυ- φτό, μαραμένο φάντασμα απ’ την αϋπνία και τους καφέδες. Στη σύσκεψη, όπως έκανε όλο τον τελευταίο καιρό, ο Μορφίδης πάλευε με τις διατυπώσεις, σε μια μάταιη προ- σπάθεια αντίστασης στον ευρωπαϊκό κατήφορο. Στην κορυφή του τραπεζιού, ο Πάλλης, διευθυντής της εφημερίδας, ήταν η ανθρώπινη έκφραση του κομματικού όρου «μηχανισμός». Μέλος της «ΠΡΙΖΑς» και όλων των προ- πατόρων της από τα γεννοφάσκια του, είχε ανατραφεί από τη δρακογενιά της Αριστεράς και στα ώριμα χρόνια του εί- χε ακολουθήσει τους νέους μνηστήρες του κόμματος. Οι αγωνιστικές περγαμηνές απ’ τα μαθητικά του χρόνια (που συνέπεσαν με τη δικτατορία των συνταγματαρχών), η φυ- λάκισή του –παρά την εφηβική του ηλικία–, το ξύλο που έφαγε και η κατάθεσή του στο Συμβούλιο της Ευρώπης ήταν ο αόρατος θώρακάς του απέναντι στους άκαπνους αλλά αυθάδεις συντρόφους. Η ιστορία τον κατέγραψε επίσης γιατί, όταν γινόταν η ονοματοδοσία του νέου κόμματος, κονταροχτυπήθηκαν δύο απόψεις. Συγκεκριμένα, ενώ όλοι συμφωνούσαν πως ο αυ- τοπροσδιορισμός θα πρέπει να περιέχει τους όρους Ριζο- σπαστική Αριστερά, αποκεί κι ύστερα διχάστηκαν για το αν θα έπρεπε το κόμμα να συστήνεται ως «Πανευρωπαϊκή» ή ως «Πανελλαδική» Αριστερά.