Χωρίς πυξίδα

ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ 13 με τη συντροφικότητα της συνωμοτικότητας, ανταλλάσσο- ντας παλαμιές σαν τους μπασκετμπολίστες. Απέναντι απ’ τον Μπάρκα στο τραπέζι της σύσκεψης καθόταν οΜορφίδης, μια ασκητική μορφή που ενέπνεε τον σεβασμό αλλά και τη χλεύη – παραπλανητικό ξαδελφάκι του φθόνου. Κλώνος μεγάλης οικογένειας της Αριστεράς, με θείους και ξαδέλφια που είχαν διασκορπιστεί στην ανα- τολική Ευρώπη, γράφοντας ιστορία στο κίνημα, ήταν γνω- στό σε όλους ότι είχε διαπιστευτήρια που συνόδευαν σαν φωτοστέφανο την παρουσία του. Ταυτόχρονα, οι τσεκου- ράτες του κουβέντες, η ανελέητη λογική του, η συμπαγής (χωρίς ούτε μια ρωγμή) συνέπεια των λόγων και έργων του προκαλούσαν εκνευρισμό, ειρωνείες, ανόητους αστεϊσμούς στους νεότερους της εφημερίδας. Τα τελευταία χρόνια είχε αναστείλει την κομματική του ταυτότητα. Η εφημερίδα εί- χε γίνει το επίκεντρο της δραστηριότητάς του, ιδιαίτερα μετά τον οδυνηρό θάνατο της γυναίκας του, που επέζησε του κορονοϊού (αν και στην πρώτη γραμμή του πυρός) αλλά έφυγε πρόωρα από καρκίνο. Ευρωπαϊστής από κούνια, πιστός στο όραμα της ενωμέ- νης Ευρώπης ως το μεδούλι των οστών του, λες κι είχε γε- ράσει ξαφνικά – είχε σουρώσει, είχε συρρικνωθεί, μόνο τα μάτια του είχαν μείνει σκούρα, μεγάλα και φωτεινά στην όψη του. Το ξεχαρβάλωμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης του στοί- χιζε προσωπικά, αδυνατούσε να καταλάβει την «ανοησία»