Χωρίς πυξίδα

12 ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΟΥΛΙΔΟΥ Ο τρίτος που θα παρευρισκόταν στη σύσκεψη θα τρόμα- ζε απ’ τη συγκρουσιακή αδρεναλίνη που ήταν διάχυτη στην αίθουσα. Όμως, όσοι βρίσκονταν γύρω απ’ το τραπέζι είχαν αποκτήσει με τον καιρό μια τεράστια δεξιότητα κι ήξεραν να κρατούν την ένταση στο επίπεδο που προηγείται της ρήξης. Γιατί η ύλη που διαχειρίζονταν ήταν εκρηκτική, κα- θώς η επικαιρότητα την τελευταία βδομάδα ήταν καταιγι- στική. Σε όλο τον χάρτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έπεφταν σαν τραπουλόχαρτα, το ένα μετά το άλλο, όλα όσα θεωρού- νταν ως τότε δεδομένα. (Δεδομένα . Κούφια λέξη. Σ’ αυτό το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα κατερρίφθησαν σαν καιόμενη βάτος όλα τα δε- δομένα . Τι να λέμε; Για μισθούς και συντάξεις που σε έναν χρόνο μέσα έμειναν μισοί, για οικογενειακή ακίνητη περι- ουσία που έφυγε σαν μαρουλόχαρτα, για επιχειρήσεις που μαράθηκαν κι έκλεισαν στα χρόνια του κορονοϊού; Όχι, ο κόσμος κατάλαβε καλά ότι δεν υπάρχουν δεδομένα , ότι ζει σε ένα ναρκοπέδιο. Η Ευρώπη όμως, έστω και λαβωμένη, εξακολουθεί να ζει και να λειτουργεί στη βάση των δικών της, ιδιαίτερων δεδομένων .) Εκείνη τη μέρα λοιπόν, από το πρωί, ο Μπάρκας και οι συν αυτώ έτριβαν τα χέρια τους – «Η Ευρώπη διαλύεται, μεγάλη αναταραχή, ωραία κατάσταση!» * έλεγαν γελαστά, * Διάσημη φράση του Μάο.