Χωρίς πυξίδα

ΧΩΡΙΣ ΠΥΞΙΔΑ 11 καθόταν πάνω από το τραπέζι και η συζήτηση εξελισσόταν σε ένα τεντωμένο σχοινί. Γιατί εδώ, τούτη η αίθουσα με το οβάλ τραπέζι, ήταν το πιο καυτό δωμάτιο της εφημερίδας. Σ’ αυτούς τους τέσσερις τοίχους κάθε απόγευμα στηνόταν το πρωτοσέλιδο. Με άλλα λόγια, όσα έμεναν ανομολόγητα στα γραφεία, όσα φούντωναν σε ψιθυρίσματα στους δια- δρόμους, εδώ με κάποιον τρόπο εκδηλώνονταν – αφού οι παρακαθήμενοι καλούνταν να διαμορφώσουν τη γραμμή της εφημερίδας. ΟΜπάρκας είχε απλώσει τον επιβλητικό όγκο του πλάι στον Πάλλη και άκουγε, με σταυρωμένα τα χέρια πάνω στο τραπέζι. Η μορφή του συνήθως είχε μιαν επίφαση ηρεμίας, που όμως ήταν παραπλανητική. Ο κοφτός του λόγος, απο- τέλεσμαμιας υπερχειλίζουσας αυτοπεποίθησης, ήταν πάντα εμπρηστικός. Στα εξήντα του χρόνια ζούσε στον Κολωνό, περιτριγυρισμένος αποκλειστικά από αντροπαρέες. Τα κομ- ματικά γραφεία ήταν το πραγματικό σπίτι του. Εκεί περνού- σε τα πρωινά του, αναλύοντας τις καταστάσεις και παρέχο- ντας δωρεάν μαθήματα αριστερής ανάλυσης της παγκόσμι- ας γεωπολιτικής στους συντρόφους που είχαν αναγνωρίσει την αυθεντία του. Μονήρης, ολιγαρκής απ’ τη ζωή, άνθρω- πος του μεζέ και του τσίπουρου, περνούσε τα καλοκαίρια του στο χωριό στα Τζουμέρκα, στο σπίτι της μοναδικής ξα- δέλφης του, που μαζί με τον άντρα της διακόνευαν αγόγ- γυστα την αφεντιά του.