Χωρίς πυξίδα

10 ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΟΥΛΙΔΟΥ Το σχίσμα ήταν εφ’ όλης της ύλης και εφ’ όλου του προ- σωπικού. Λες και μ’ έναν τροχό είχαν διχοτομηθεί με χει- ρουργική ακρίβεια τόσο οι ιδέες όσο και το έμψυχο υλικό της εφημερίδας. Οι συντάκτες της, αλλά και οι κλητήρες, τα παιδιά απ’ το λογιστήριο, οι τηλεφωνήτριες είχαν συ- νταχθεί σε δύο στρατόπεδα, που τα χώριζε ένα αόρατο νή- μα. Οι καβγάδες είχαν κοπάσει, γιατί το τοπίο ήταν κρυ- στάλλινα καθαρό. Τα προσχήματα είχαν παρελάσει πάνω στη σκηνή και είχαν αποσυρθεί, ο καθένας είχε πάρει θέση και κανείς δεν θα άλλαζε στρατόπεδο. Γιατί, λοιπόν, να τσακώνονται; Εξάλλου, όλοι ήξεραν βαθιά μέσα τους ότι δεν υπήρχε στον κόσμο επιχείρημα που θα τους έκανε να αλλάξουν τη δική τους αλήθεια, στην οποία είχαν αφοσιω- θεί με φανατισμό. (Γιατί να τσακώνονται; Λάθος διατύπωση. Οι τσακωμοί είναι σαν τους σεισμούς –προβλέψιμοι, αλλά και απρόβλε- πτοι μαζί. Υπάρχουν οι στάνταρ καβγάδες, που αποτελούν το ώριμο φρούτο μιας λογικής συνέπειας. Αλλά υπάρχουν κι οι άλλοι, της κατηγορίας κι εσύ κι ο γρύλος σου , που ξεσπούν αναπάντεχα, είναι παράλογοι, ξεχύνονται λάβροι για να εκτινάξουν την υπερένταση, για να διοχετεύσουν ένα συ- μπιεσμένο φορτίο στην εξαέρωση, πατώντας πάνω στη νάρκη μιας άσχετης αφορμής.) Για να μη μακρηγορούμε, οι καβγάδες είχαν κοπάσει. Ωστόσο, στη σύσκεψη η ένταση σαν πυκνό σύννεφο