Χ Ο Ρ Α 15 πηγαίνει πολύ πιο αργά και τα περιπολικά περνάνε γρήγορα από το υποτιθέμενο σημείο συνάντησης. Εδώ τον βλέπουμε από την κάμερα στην είσοδο ενός ιατρείου. Ξεφεύγει, όχι γιατί πηγαίνει πολύ γρήγορα, αλλά επειδή αγκομαχά και η κακή του φυσική κατάσταση του ανακόπτει την πορεία. Διασχίζει σέρνοντας τα πόδια του τον μεγάλο δρόμο, όπως βλέπουμε παρακάτω, και συνεχίζει προς Βύρωνα. Το τρέξιμο γίνεται ακόμα πιο δύσκολο με αυτό το μαρκούτσι που κουβαλάει, τη θήκη που έχει μέσα το καλάσνικοφ. Την έχει περάσει στους ώμους, σαν σακίδιο πλάτης, αλλά και πάλι τον εμποδίζει στο τρέξιμο. Γι’ αυτό ο δικός μας, αργά αλλά σταθερά, τον πλησιάζει όλο και περισσότερο. Τον ακολουθεί καταπόδι τόση ώρα, δεν του έχει επιτρέψει να ξεμακρύνει. Το κυνηγητό είναι ανελέητο. Και ξεκίνησε ουσιαστικά έξω από τις πύλες της συναυλίας. Παρά τον ζήλο που δείχνει ο δικός μας σε αυτή τη φάση της καταδίωξης, μετά η στάση του αλλάζει άρδην, όπως θα δούμε. Τέλος πάντων. Τον χάνουμε για λίγα δευτερόλεπτα, αλλά τον τσακώνει πάλι η κάμερα ασφαλείας από την είσοδο μιας πολυκατοικίας. Ο ύποπτος προηγείται απλώς μερικά δευτερόλεπτα. Είναι λες και ο δικός μας ξέρει πού να τον ψάξει. Δείτε. Ξέρει πώς να τον βρει. Εντέλει η συνάντηση γίνεται σε ένα στενό, οδός Ρεμούνδου. Είναι αδιέξοδο. Το δρομάκι καταλήγει σε έναν τοίχο ύψους δύο μέτρων. Τα βλέπουμε όλα από την κάμερα ενός ενεχυροδανειστηρίου που υπάρχει εκεί, η οποία λειτουργεί με φωτοκύτταρο και είναι ρυθμισμένη να περιστρέφεται, όταν εντοπίσει κίνηση. Ήμασταν τυχεροί σε αυτό. Εκτός από έναν κισσό, υπάρχουν δύο κάδοι σκουπιδιών εκεί, που μπορούν να εξυπηρετήσουν σαν σκαλοπάτια, πράγμα που ο ύποπτος, όπως υποθέτουμε, το εκμεταλλεύεται. Πριν όμως γίνει αυτό, στέκεται για λίγα δευτερόλεπτα τετ α τετ με τον δικό μας. Ο δικός μας λέει κάτι. Εδώ μεγαλώνουμε λίγο
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=