VOR Πέρα από τον νόμο

18 ΣΟΦΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ τις εκκλησιαστικές εικόνες που ήταν κρεμασμένες στη σειρά · βυζαντινές, θα ταίριαζαν περισσότερο σε μουσείο. Και τέλος τον οδήγησε στην κόγχη του δρύινου γραφείου, με το πρόσωπο του Χριστού να δεσπόζει σε μια τεράστια ελαιογραφία στον τοίχο. – Ανήκε στον τσάρο Νικόλαο, του είπε. Κρεμόταν στο δωμάτιό του στα ανάκτορα. Στον Λεβ σπανίως έκανε εντύπωση η ομορφιά. Ήταν άξεστος, έτσι τουλάχιστον θα ορκιζόταν η πρώην του, για εκείνη ήταν ένας Τάταρος χωρίς καρδιά. Πρώτη φορά έμεινε στήλη άλατος να κοιτά μια ζωγραφιά. Μπορεί να ήταν το ακάνθινο στεφάνι, μπορεί τα μάτια του Χριστού, μπορεί να έφταιγε που τον τελευταίο καιρό γινόταν συναι- σθηματικός, ιδίως τις στιγμές που μπορούσε να το αποφύ- γει. Ο επιχειρηματίας άνοιξε μια κασέλα από μόλυβδο. – Είναι τριακοσίων ετών, τον ενημέρωσε. Έβγαλε από μέσα ένα πορσελάνινο μπουκάλι σε σχήμα μουζίκου. Τα ρούχα του ζωγραφισμένα με το χέρι, ροζ, γα- λάζια, κίτρινα, πορτοκαλί. Τράβηξε το πώμα, που ήταν το καπέλο του χωρικού, και σέρβιρε το κβας. Ο δερμάτινος καναπές ήταν τεράστιος και ο Λεβ διάλε- ξε να καθίσει στην άκρη κοντά στο παράθυρο. Το δέρμα έτριζε στην παραμικρή κίνηση · αν ήταν κάποιος άλλος, ίσως και να ένιωθε άβολα, όμως εκείνος έβγαλε το κινητό. – Όχι, άπλωσε το χέρι του ο Πατερούλης. Δεν θα ηχο- γραφήσεις τίποτα.