DOUGLAS STUART 32 τον αδερφό του να προσέξει, αλλά δεν κατόρθωσε να το κάνει, έτσι ο Τζον αναγκάστηκε να το κάνει αυτός για λογαριασμό του. Ο Σόρλι ακολούθησε το δάχτυλο του Τζον κι έπιασε τους λαμπτήρες πάνω στην ώρα. Ο Ίνις έβαλε τα πιάτα στο τραπέζι – το γαλήνιο πρόσωπό του τσιτωμένο σαν μεμβράνη τύμπανου. Οι άντρες έσκυψαν τα κεφάλια και προσευχήθηκαν προτού φάνε. Ο Σόρλι τράβηξε μια καρέκλα και κάθισε μαζί τους στο τραπέζι, κι ας μην είχε μπει ο Ίνις στον κόπο να του φτιάξει κι εκείνου ένα σάντουιτς. «Πώς είναι η σκεπή;» ρώτησε ο Τζον τον Σόρλι. «Χάλια. Μπάζει ακόμη νερά και η ταπετσαρία έχει ξεκολλήσει από τον τοίχο. Είδα ένα φύλλο λαμαρίνα δίπλα στ’ αγροτόσπιτο της Έλα. Λες να την πείραζε άμα το έπαιρνα;» Ο Τζον ρούφηξε μια γουλιά τσάι. Θεώρησε ότι δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Είδε στη φαντασία του τη λαμαρίνα που ήταν πεταμένη πάνω στα βράχια εδώ κι έναν χρόνο. Πρέπει να ’χε σκουριάσει, αλλά ίσως ο Σόρλι να την είχε περιεργαστεί πιο προσεχτικά απ’ ό,τι ο ίδιος. Το ψημένο τυρί ήταν νόστιμο. Από την πολλή του αρμύρα ο Τζον ένιωσε τα χείλια του να μουδιάζουν. Όχι ότι ο Ίνις έβγαλε κάποιον θόρυβο ή έφερε αντίρρηση στον αδερφό του, όμως ο Τζον ήξερε πώς είχαν τα πράγματα στο σπιτικό των ΜακΊνις. Έτσι, στράφηκε φιλότιμα προς τον Ίνις. «Πώς είναι λοιπόν η σκεπή;» «Μπάζει νερά ακόμη, ντε». Ο Ίνις σκούπισε το στόμα του. «Ζήτησα στη μάντρα με τα οικοδομικά υλικά να παραγγείλουν καινούργιες σκεπόπλακες. Με το προσωρινό μπάλωμα δεν γίνεται δουλειά». Σχημάτισε με τα χέρια του μια κορυφή. «Χρειάζεται ξήλωμα κι αντικατάσταση ως τη γραμμή του φεγγίτη». Ζώντας κάτω από μια χαμηλή σκεπή, οι αδερφοί ΜακΊνις δεν είχαν πει μια ευθεία κουβέντα ο ένας στον άλλο εδώ και πάνω από δεκάξι χρόνια: ούτε ευγενική ούτε αιχμηρή ούτε οποιαδήποτε άλλη. Όταν επισκεπτόσουν το σπίτι τους, κάθονταν και οι δύο για τσάι, έτσι κι έκανες όμως στον έναν αδερφό μια ερώτηση, έπρεπε με τη σειρά να την επαναλάβεις λέξη προς λέξη στον άλλο. Δεν ήταν δυνατόν να πάρεις τη ροή μιας συζήτησης με τον έναν και να τη μεταφέρεις στη
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=