Τζον, γιος του Τζον

ΤΖΟΝ, ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΤΖΟΝ 27 και μες στο κυανό αυγινό μισόφωτο ο Τζον είδε ότι οι γλάροι του ’χανε φάει τα μάτια. Είχε έναν μουσαμά μέσα στο Land Rover και τον άπλωσε πάνω στο κουφάρι στεριώνοντάς τον με πέτρες. Όταν σταματούσε η βροχή, θα το έθαβε, αν έβρισκε μια γωνιά χωρίς πέτρες. Είδε τη βάρκα του Μακντόναλντ να ανοίγεται προς τα αστακοτροφεία. Έβγαλε μια στοίβα κάρτες μέσ’ από το τσεπάκι του και τράβηξε το λαστιχάκι. Έψαξε ανάμεσα στους πίνακες με τις ώρες της παλίρροιας και στις λογής λογής κάρτες με προσευχές, ώσπου βρήκε το χαρτάκι όπου είχε σημειωμένα τα αρχικά των γειτόνων του – και οι είκοσι έξι τους πιστοί. Το σημείωνε από μνήμης βάζοντας δίπλα στα αρχικά ένα σημάδι για κάθε φορά που είχαν χάσει την κυριακάτικη λειτουργία. Ο Ντολ Μακντόναλντ είχε ήδη χάσει πέντε Κυριακές εφέτος. Η εκκλησία ήταν τόσο απλή, τα κεφάλια τόσο λιγοστά, που, καθώς ο Τζον στεκόταν μπροστά και έψαλλε στο εκκλησίασμα, μπορούσε να δει κάθε ψυχή που ήταν εκεί και να προσέξει κάθε ψυχή που έλειπε. Είχε ακούσει να λένε ότι ο νεαρός Μακντόναλντ έλιωνε στο πιόμα και, ως διάκος της εκκλησίας, αποφάσισε να μιλήσει γι’ αυτόν στον ιερέα. Έβαλε στην άκρη το σημείωμα. Ύστερα, κι ας τα ήξερε απέξω, κοίταξε τα δρομολόγια του φεριμπότ για τέταρτη φορά εκείνο το πρωί. Η διαδρομή με αμάξι από τ’ αγρόκτημα μέχρι τη στάση του λεωφορείου ήταν ακριβώς είκοσι δύο λεπτά – ο Τζον τη χρονομέτρησε στην εντέλεια, ώστε να μη χαραμίσει το πιο αποδοτικό μέρος της εργάσιμης ημέρας. Παρκάρισε στο τέλος του φιδωτού δρόμου, που ξετυλιγόταν σαν κορδέλα, κει που συνόρευε με τον κεντρικό δρόμο που διέτρεχε τη ραχοκοκαλιά του νησιού. Η τσιμεντένια στάση λεωφορείου ήταν μοντερνιστική κι άσχημη. Προσέλκυε φοιτητές Αρχιτεκτονικής σε τροχόσπιτα, που έκαναν το μακρύ ταξίδι για να φωτογραφίσουν τον παράξενο μπρουταλισμό του κτίσματος. Ήταν ένας σταυρός από τοίχους που ενώνονταν, σχεδιασμένος έτσι ώστε να προσφέρει προστασία από τον τσουχτερό αγέρα που θαρρείς ούρλιαζε κι από τις τέσσερις κατευθύνσεις μεμιάς, δίχως δέντρο ή θάμνο για να τον ανακόψει. Κάπου μέσα του έτρεμε την επιστροφή του ασώτου. Το Φάλαμπεϊ

RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=