ΤΖΟΝ, ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΤΖΟΝ 15 φεύγοντας ξανά τους εξόριστους νησιώτες, τους μακρινούς γνωστούς που ευχαρίστως θα του άνοιγαν το σπίτι τους και θα του πρόσφεραν ένα ζεστό γεύμα κι έναν καναπέ για να περάσει τη νύχτα, σπατάλησε τα τελευταία μεροκάματα που είχε βγάλει καθαρίζοντας για να πλαγιάσει, νιώθοντας κακόκεφος και στερημένος από αγάπη, σε μια κάτω κουκέτα σ’ έναν ξενώνα για εκδρομείς. Το πρωί σάλπαρε για τη Νήσο Σκάι, όπου ταξίδεψε στη βορειοδυτική μεριά του νησιού και πήρε από εκεί το καράβι. Λεωφορείο, πούλμαν, άλλο πούλμαν, ξενώνας, φεριμπότ, υπεραστικό λεωφορείο που επιβιβαζόταν στο φεριμπότ στο Κάιλ, άλλο λεωφορείο, τούτο το νησιωτικό φεριμπότ, το λεωφορείο του νησιού κι ο μακρύς ποδαρόδρομος στο τέλος· θα του έπαιρνε κοντά ένα εικοσάωρο για να φτάσει σπίτι, μία ολόκληρη μέρα για να διανύσει λιγότερο από τριακόσια μίλια. Φύσηξε την καύτρα του τσιγάρου του κι ένιωσε τα μάτια του να βαραίνουν καθώς περίμενε το χάπι να δράσει. Έφτιαξε μια λίστα με πράγματα του τόπου του που του έλειπαν: η ησυχία, o Ντολ Μακντόναλντ, η θάλασσα. Και μετά έφτιαξε μια λίστα με τα πράγματα που έτρεμε: την ησυχία, τον Ντολ Μακντόναλντ, τη θάλασσα. Η βροχή σχημάτιζε λιμνούλες στα καθίσματα. Οι λιμνούλες έγιναν μικροί ωκεανοί καθώς το φεριμπότ σκαμπανέβαζε στο στενό του Μιντς. Μαζεύτηκε βλέποντας τα ρεύματα να έρχονται και να φεύγουν. Ενώ η αυτολύπησή του γινόταν πιο πηχτή και τον ζέσταινε, ένιωσε για τον πατέρα του πικρία, που του άφησε μια λιπαρή αίσθηση, και για το γερασμένο κορμί της γιαγιάς του ένα επονείδιστο μίσος, αλλά μέσα απ’ όλα αυτά περνούσε μια φλέβα ντροπής, που ήταν τόσο εγωιστής, τόσο απρόθυμος να νοιαστεί για εκείνους που κάποτε νοιάστηκαν γι’ αυτόν. Στα μισά του Μιντς ένας καμαρότος ήρθε να δει τι έκανε. Η βροχή έπεφτε σχεδόν οριζόντια. Ο καμαρότος τον πλησίασε επιφυλακτικά και τον πρόσταξε να μπει μέσα. Στο εσωτερικό του πλοίου επικρατούσε ησυχία. Ήταν εύκολο να διακρίνει κανείς τους νησιώτες από τους επισκέπτες, επειδή οι πρώτοι σπανίως έστρεφαν το βλέμμα προς τη θάλασσα. Διάβαζαν ήσυχα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=