Τζάσπερ Γουλφ 2: Σχολικά και άλλα (τριχωτά) προβλήματα!

15 λέει ότι δεν της πάει η καρδιά της μαμάς να κάνει κάτι τέτοιο. «Μην ανησυχείς» της ψιθυρίζω απαλά. Η μαμά καταπίνει με δυσκολία και τελικά λέει με βραχνή φωνή: «Έχω εφτά μέρες να κοιμηθώ…». «Μήπως θα θέλατε να σας φέρω λίγο από το χαλαρωτικό τσάι της μαμάς, κυρία Γουλφ;» ρωτάει ανέμελα η Έλι. «Ούτε εκείνη μπορούσε να κλείσει μάτι και άρχισε να πίνει τσάι με βότανα, όπως τη συμβούλεψε η ομοιοπαθητικός της. Από τότε που πίνει το βράδυ δυο φλιτζάνια απ’ αυτό το αφέψη­ μα, αντί για το αγαπημένο της τσάι απ’ την Οξ­ φόρδη, ροχαλίζει σαν τρένο. ΑΛΗΘΕΙΑ! » Η Έλι αρχίζει να μιμείται το ροχαλητό της μητέρας της – και ακούγεται σαν ζαβλακωμένη αρκούδα. Η μαμά κοιτάζει την Έλι σαστισμένη. Όχι μόνο εξαιτίας των πραγματικά περίεργων ήχων που βγάζει, αλλά επειδή η μαμά απλά πάντα έτσι την κοιτάζει. Δεν μπορεί να ΧΑΛΑΡΩΣΕΙ και πολύ μαζί της. Έχουμε δρόμο ακόμη. «Σ’ ευχαριστώ πολύ, Ελεονώρα» της απαντάει ξερά, όταν πια τελειώνει με την όχι και τόσο επιτυ­ χημένη αναπαράσταση του ροχαλητού. «Αλλά δεν είναι απαραίτητο».