Τριλογία της Κούβας

BΡΟΜΙΚΗ ΣΑΡΚΑ 29 «Δεν πειράζει. Δεν θα σας βαθμολογήσουμε. Αν θέλετε…» «Ναι, ναι, βέβαια, να δούμε και τι θυμάμαι. Ίσως“Τα κοτοπουλά­ κια” ή κάτι παρόμοιο». Κάθισε στο πιάνο. Έπαιξε μερικά ακόρντα. Και ναι. Τα θυμόταν όλα εύκολα. Κι έτσι έπαιξε λίγο με τα πλήκτρα. Τα παιδιά άρχισαν να κάνουν φασαρία. Κι ύστερα τα συνόδευσε στα «Κοτοπουλάκια». Δια­ σκέδασαν. Η Σοφία χαμογελούσε, ευχαριστημένη, και την κάλεσε να ξαναπεράσει όποτε ήθελε. Το ίδιο βράδυ διηγήθηκε στον Φελίπε τη μεγάλη της περιπέτεια. Εκείνος το ενέκρινε: «Καλά έκανες, Λουθία. Να πηγαίνεις κάθε μέρα». «Κάθε μέρα είναι πολύ». «Δεν είναι πολύ. Διασκεδάζεις, βοηθάς τα παιδιά, κάνεις το καλό για τους άλλους. Εσένα σου αρέσει αυτό. Και, αν σου δώσουν αυτή τη θέση, θα κερδίζεις και κάποια χρήματα, το οποίο δεν θα ήταν κακό». Η Λουθία χαμήλωσε το βλέμμα στο πάτωμα και σταυροκοπήθηκε: «Ω, όχι τόσο σύντομα. Ούτε που το σκέφτομαι». «Θα ζητήσουμε τη συμβουλή του ουίτζα». Και το πνεύμα του γιατρού Πουτζμιτζά απάντησε: «Ναι. Θα είναι καλύτερα απ’ ό,τι περιμένεις». Αυτό τους ανακούφισε. Την επόμενη μέρα η Λουθία περίμενε λίγο ανυπόμονη και στις δέκα το πρωί πήγε στο νηπιαγωγείο. Αυτή τη φορά συνόδευσε τα παιδιά σε δύο τραγού­ δια. Έκανε το ίδιο μέρα με τη μέρα. Με αθωότητα και ειλικρίνεια. Δεν περίμενε τίποτα σε αντάλλαγμα. Το απολάμβανε και, επιπλέον, γνώ­ ρισε την πρώτη της φίλη: τη Σοφία. Μια μέρα την κάλεσε στο σπίτι της να πιουν καφέ, όταν θα τελείωνε με τα παιδιά, στη μία το μεση­ μέρι, αφού θα έκλεινε το μικρό νηπιαγωγείο. Η Σοφία δέχτηκε. Μί­ λησαν για τις οικογένειες και τις ζωές τους. Και κατά κάποιο τρόπο και οι δύο ένιωσαν ότι ήταν πια φίλες. Έναν μήνα αργότερα, η Σοφία τής είπε: «Λουθία, αύριο θα έρθει η επιθεωρήτρια να επιβλέψει την τάξη μου». «Α, τότε να μην έρθω. Θα μείνω στο σπίτι». «Φυσικά και πρέπει να έρθεις! Πρέπει να σε ακούσει. Θα είναι