Τριλογία της Κούβας

P E D RO J UAN GU T I É R R E Z 28 Αλλά η Λουθία έπληττε. Δεν το έλεγε για τίποτα στον κόσμο στον Φελίπε. Πάνω από όλα, τον σύζυγο τον σεβόμαστε. Θυμόταν πάντα τη συμβουλή της μητέρας της. Αλλά πενήντα φορές τη μέρα μονολο­ γούσε: «Βαριέμαι θανάσιμα». Μέχρι που μια μέρα κοντοστάθηκε για λίγο απέναντι από ένα δημόσιο νηπιαγωγείο που λειτουργούσε στο επόμενο τετράγωνο, πολύ κοντά στο σπίτι της. Δύο μεγάλες μπαλκο­ νόπορτες έβλεπαν στον δρόμο, με χοντρά κάγκελα που σχημάτιζαν ένα όμορφο κιγκλίδωμα. Από το πεζοδρόμιο μπορούσε κανείς να δει τα πάντα στο εσωτερικό. Έκανε ζέστη κι έπρεπε να έχουν ανοιχτά εκείνα τα τεράστια παράθυρα. Τα παιδιά τραγουδούσαν a capella το κλασικό παιδικό τραγούδι «Του σπιτιού μου η αυλή». Ωστόσο, υπήρ­ χε ένα πιάνο, κλειστό, στην ίδια αίθουσα. Η Λουθία κατάφερε να νικήσει τη συστολή της και φώναξε τη δα­ σκάλα. Εκείνη πλησίασε στο παράθυρο: «Παρακαλώ». «Με συγχωρείτε που παρεμβαίνω. Γιατί δεν χρησιμοποιείτε το πιάνο;» «Ωωω, είναι πολλά χρόνια που δεν έχουμε καθηγήτρια μουσικής». «Γιατί;» «Ψάξαμε, αλλά δεν υπάρχει. Δεν βρήκα ούτε μία σε αυτή τη συ­ νοικία». «Ααα, εγώ είμαι καθηγήτρια μουσικής και…» Τη στιγμή ακριβώς που έλεγε εκείνο το ψέμα, σκέφτηκε φευγαλέα: «Συγχώρεσέ με, Θεέ μου, για το ψέμα», και για μια στιγμή ένιωσε ευτυχισμένη: φαντάστηκε τον εαυτό της να εξομολογείται την αμαρ­ τία της την Κυριακή το πρωί. Μια αληθινή αμαρτία, και μάλιστα με βαρύτητα. «Πώς λέγεστε;» «Λουθία. Ήρθα πρόσφατα. Από την Ισπανία. Δηλαδή, όχι και τόσο πρόσφατα. Πριν από έναν χρόνο σχεδόν. Μένω εδώ κοντά». «Χαίρω πολύ. Εμένα με λένε Σοφία. Θέλετε να έρθετε και να παί­ ξετε λίγο; Θα αρέσει πολύ στα παιδιά. Ας είναι μόνο για μια στιγμή». «Ωωω, έχω πολύ καιρό να παίξω. Δεν έχω πιάνο, βλέπετε».