CASEY McQUISTON 26 μένο ιδιοκτήτη, που πάλευε να τα βγάλει πέρα με τις παραγγελίες. Δεν χρειάστηκε να καταβάλω ιδιαίτερη προσπάθεια για να τον πείσω να δεχτεί λίγη δωρεάν βοήθεια. «Δεν δουλεύω εδώ. Ούτε καν μένω εδώ. Δύο ώρες έχω που βγήκα από το αεροπλάνο. Έι!» Τινάζω την πετσέτα σε έναν οπαδό των Σπερς που προσπαθεί να σκαρφαλώσει πάνω στο σκαμπό του. «Έλα τώρα, φίλε, φέρσου λίγο έξυπνα». Ο μπάρμαν σμίγει επιδοκιμαστικά τα φρύδια. «Έχεις ξαναβρεθεί στο Λονδίνο;» Χαμογελάω. «Όχι, αλλά έχω δει πολλές ταινίες». Στην πραγματικότητα, δεν έχω πάει και σε πολλά μέρη πέρα από την Καλιφόρνια. Είχα κοντέψει πριν από δύο καλοκαίρια, όταν γύριζε η Σλόαν μια ταινία στο Βερολίνο και με κάλεσε να μείνω τσάμπα στη σουίτα του ξενοδοχείου της, αλλά – όχι, δεν ήμουν έτοιμο. Δεν εμπιστεύομαι συνήθως τον εαυτό μου σε άγνωστα μέρη ή καταστάσεις. Έχω περάσει και τα είκοσι οκτώ μου χρόνια σχεδόν στο Κοατσέλα Βάλεϊ, που έχει βουνά, έρημο, απέραντους ουρανούς και κοράκια μεγάλα σαν σκύλους, και ήδη ξέρω όλους τους τρόπους που μπορώ να τα κάνω εκεί μαντάρα. Τώρα όμως είμαι έτοιμο. Νομίζω – το ξέρω ότι είμαι έτοιμο. Κάθε μυς του κορμιού μου είναι σφιγμένος βδομάδες τώρα, καθώς διαγράφονταν ένα ένα τα τετραγωνάκια στο ημερολόγιο, έτοιμο να τιναχτώ σαν ελατήριο, να ανακαλύψω τι μπορώ να κάνω. Μου αρέσει να ξέρω τι μπορώ να κάνω. Πέρα από ένα κατακλυσμικό πρωί στο Χίθροου, αυτή
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=