ΤΡΑΠΕΖΙ ΓΙΑ ΔΥΟ 27 είναι η πρώτη μου φορά στο εξωτερικό, και για αυτό μάλλον φρόντισα να βρεθώ πίσω από την μπάρα μιας παμπ γεμάτης κόσμο που παρακολουθεί έναν αγώνα αιώνιων αντιπάλων. Με το που βγήκα από το τρένο του αεροδρομίου με όλο το Λονδίνο στα πόδια μου, αντί να πάω σε μουσεία ή παλάτια ή στο Αβαείο του Γουέστμινστερ, τράβηξα για την πλησιέστερη παμπ και βρέθηκα στο στοιχείο μου. Αυτό μπορώ να το κάνω: να μεσολαβώ σε καβγάδες, να κοπανάω βάνες και να βρίζω φιλικά τύπους που τους λένε Τρέβορ, να μαθαίνω τις συνήθειες των θαμώνων του τόπου και να δοκιμάζω τα ποτά του. Μελετώ την πανίδα των μπαρ σαν να είναι το National Geographic. Είμαι ο Στιβ Έργουιν της μπίρας με την παρέα. Όλη η ιδέα πίσω από αυτό το ταξίδι όταν το κανονίζαμε με τον Κιτ ήταν ακριβώς αυτό: να μάθουμε. Συνηθίζαμε να φανταζόμαστε πως θα ανοίγαμε μια μέρα ένα εστιατόριο, κι ένα βράδυ μετά από το πέμπτο συνεχόμενο επεισόδιο του No Reservations, ο Κιτ κατέβασε την ιδέα. Βρήκε μια εκδρομή με θέμα το ευρωπαϊκό φαγητό και ποτό, όπου θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε τις πιο καλές, τις πιο πλούσιες γεύσεις, τις πιο ιστορικές παραδόσεις γευμάτων, την τέλεια εντρύφηση με όλες τις αισθήσεις, που θα ενέπνεε τη δική μας δουλειά. Το απόλυτο Μπουρντέν, είπε και με έκανε να τον ερωτευτώ ξανά από την αρχή. Μαζεύαμε έναν χρόνο λεφτά για να κλείσουμε το ταξίδι κι ύστερα πήγαμε και χωρίσαμε στο αεροπλάνο, ο Κιτ ξεκουμπίστηκε για Παρίσι και δεν τον ξαναείδα ποτέ. Δεν επέστρεφαν χρήματα για την κράτηση. Γύρισα πίσω με
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=