ΤΡΑΠΕΖΙ ΓΙΑ ΔΥΟ 15 τοποίησα πως είχα ερωτευτεί από το πουθενά τον καλύτερό μου φίλο. Κι ήταν πολλά πια τα οχτακόσια χιλιόμετρα για να έχει σημασία, κι εκείνος μου μιλούσε στο τηλέφωνο για τα πρώτα του ραντεβού, κι αυτό πονούσε. Πάρα πολύ. Θα μου ράγιζε την καρδιά η πόλη της Οκλαχόμα. «Λυπάμαι» του λέω. «Ήταν απαίσιο από μέρους μου. Σου φέρθηκα απαίσια». «Α» λέει μόνο. «Το έχω ξεπεράσει τελείως όμως τώρα» λέω, και είναι ψέμα. Ποτέ δεν το είχα ξεπεράσει λιγότερο. Νόμιζα ότι θα ήταν τέλεια θεραπεία έκθεσης η συγκατοίκηση με τον Κιτ, ότι κανείς δεν θα κατάφερνε να μείνει ερωτευμένος με τον καλύτερό του φίλο αν τον έβλεπε να ξύνει τον πισινό του πάνω από τη φόρμα. Αν μη τι άλλο, τον αγαπάω περισσότερο τώρα. «Δεν χρειάζεται λοιπόν να ανησυχείς. Δεν θα γίνει περίεργη η κατάσταση». Ο Κιτ αφήνει το κομμάτι του και με κοιτάζει, με το ψεύτικο μουστάκι μου και τα μαλλιά πλεγμένα πίσω για να χωρέσουν κάτω από την περούκα που θυμίζει πλεϊμομπίλ. Χαμογελά σφιγμένα, βάζει τα μαλλιά της Σερ πίσω από το αυτί και λέει: «Κι εγώ ήμουν ερωτευμένος μαζί σου». «Ήσουν… τι;» «Τότε, εννοώ». Νεύω, προσπαθώ να κρατήσω τη φωνή μου σταθερή. «Ναι. Τότε». Εκείνος γελάει· γελάω λοιπόν κι εγώ, και βάζω το τραγούδι των Sonny & Cher για να κρύψω την αλλόκοτη χροιά του γέλιου μου. Χορεύουμε στο καθιστικό με χείλη που
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=