KALIANE BRADLEY 24 «Αν θέλετε να μου κάνετε οποιαδήποτε ερώτηση» είπα «παρακαλώ, μη διστάσετε. Κατανοώ ότι όλο αυτό είναι δύσκολο να το συλλάβει κανείς». «Διαπιστώνω με μεγάλη χαρά ότι, ακόμη και στο μέλλον, οι Άγγλοι δεν έχουν απολέσει την τέχνη του ειρωνικού ευφημισμού» είπε χωρίς να με κοιτάξει. Είχε μια ελιά στον λαιμό, κοντά στον λοβό του αυτιού του. Η μόνη υπάρχουσα δαγκεροτυπία του τον απεικόνιζε ντυμένο με τη μόδα της δεκαετίας του 1840, με φουλάρι στον λαιμό. Τα μάτια μου καρφώθηκαν στην ελιά. «Αυτό είναι το Λονδίνο;» ρώτησε τελικά. «Ναι». «Πόσοι άνθρωποι ζουν εδώ τώρα;» «Σχεδόν εννέα εκατομμύρια». Έγειρε πίσω και έκλεισε τα μάτια του. «Αυτός ο αριθμός είναι πάρα πολύ μεγάλος για να είναι αληθινός» μουρμούρισε. «Σκοπεύω να ξεχάσω ότι μου το είπατε». ———— Το σπίτι που μας είχε παραχωρήσει το Υπουργείο ήταν ένα ύστερο βικτοριανό κτίριο με κόκκινα τούβλα, αρχικά προορισμένο για ντόπιους εργάτες. Ο Γκορ θα είχε δει αυτά τα σπίτια να χτίζονται, αν είχε ζήσει ως τα ογδόντα του. Όπως είχαν τα πράγματα, ήταν τριάντα επτά ετών και δεν είχε προλάβει τα κρινολίνα, την Ιστορία δύο πόλεων ή την παροχή πολιτικών δικαιωμάτων στις εργατικές τάξεις. Βγήκε από το αυτοκίνητο και κοίταξε πάνω κάτω τον
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=