ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 19 να τους γονείς μου μαζί μου σε πολυτελή κυβερνητικά δείπνα. Θα είχα σοφέρ. (Η μητέρα μου δεν έμαθε ποτέ να οδηγεί· ο σοφέρ ήταν ιδιαίτερης σημασίας.) Δυστυχώς φρόντισε επίσης να με διαφωτίσει για τις καρμικές επιπτώσεις του κουτσομπολιού και των ψεμάτων –η τέταρτη βουδιστική αρχή είναι ξεκάθαρη επ’ αυτού–, συνεπώς στην ηλικία των οκτώ η πολιτική μου σταδιοδρομία είχε τελειώσει προτού καν αρχίσει. Η μικρή μου αδερφή ήταν πολύ πιο ικανή στο να υποκρίνεται. Εγώ ήμουν ευσυνείδητη απέναντι στη γλώσσα, ενώ εκείνη της ξεγλιστρούσε, τα έβαζε μαζί της. Αυτός είναι ο λόγος που εγώ έγινα μεταφράστρια κι εκείνη έγινε συγγραφέας – ή τουλάχιστον προσπάθησε να γίνει συγγραφέας και τελικά έγινε επιμελήτρια κειμένων. Πληρωνόμουν πολύ καλύτερα από εκείνη και οι γονείς μου καταλάβαιναν τι δουλειά έκανα, άρα θα έλεγα ότι το κάρμα λειτούργησε υπέρ μου. Η αδερφή μου αντέτεινε κάτι του τύπου: Άντε γαμήσου. Ξέρω όμως ότι το εννοεί φιλικά – μάλλον. ———— Ακόμα και την ίδια τη μέρα που επρόκειτο να συναντήσουμε τους εκπατρισμένους εξακολουθούσαμε να διαφωνούμε σχετικά με τη λέξη «εκπατρισμένος». «Αν είναι πρόσφυγες» είπε η Σιμέλια, μια από τις άλλες γέφυρες «τότε πρέπει να τους λέμε “πρόσφυγες”. Δεν μετακομίζουν σε μια εξοχική αγροικία στην Προβηγκία». «Δεν είναι απαραίτητο ότι θα αντιλαμβάνονται τους εαυτούς τους ως πρόσφυγες» είπε η υφυπουργός Αντέλα.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=