Το χρέος που ξεπληρώθηκε αργά

Σ Τ Ε Φ Α Ν Τ Σ Β Α Ϊ Χ 16 Τα πράγματα έχουν ως εξής. Πέρασα εφέτος μια πολύ δύσκολη και κουραστική περίοδο. Ο άντρας μου διορίστη­ κε αρχίατρος στο μεγάλο νοσοκομείο του Ρ., έπρεπε να φέρω εις πέρας μόνη μου όλη τη μετακόμιση, στο μεταξύ ο γαμπρός μου πήγε με τη γυναίκα του στη Βραζιλία και μας άφησαν τα τρία τους παιδιά στο σπίτι, που πέρασαν και τα τρία οστρακιά το ένα μετά το άλλο κι εγώ έπρεπε να τα φροντίζω… Και πριν γίνει καλά και το τρίτο παιδί, πέ­ θανε η μητέρα του άντρα μου. Μας έπεσαν όλα μαζί. Στην αρχή νόμισα ότι τα είχα καταφέρει μια χαρά να αντεπεξέλ­ θω μέσα σε όλη αυτή τη δίνη, αλλά με κάποιον τρόπο πρέ­ πει να μου κόστισαν περισσότερο απ’ ό,τι θεωρούσα, για­ τί μια μέρα ο άντρας μου, αφού είχε απομείνει για ώρα να με κοιτάζει σιωπηλός, μου είπε: «Μάργκαρετ, νομίζω ότι, τώρα που ευτυχώς τα παιδιά είναι πάλι καλά, πρέπει να κοιτάξεις λίγο και τη δική σου υγεία. Φαίνεσαι πολύ κου­ ρασμένη και πραγματικά έφτασες τον εαυτό σου στα όριά του. Δυο τρεις εβδομάδες σε ένα σανατόριο κάπου στην εξοχή και θα συνέλθεις». Ο άντρας μου είχε δίκιο. Ήμουν πραγματικά εξαντλη­ μένη, περισσότερο απ’ ό,τι ομολογούσα εγώ η ίδια στον εαυτό μου. Το κατάλαβα γιατί κάποιες φορές, όταν βρι­ σκόμουν με κόσμο –και ήμασταν αναγκασμένοι να δεχό­ μαστε πολύ κόσμο και να κάνουμε κι εμείς επισκέψεις από τότε που ο άντρας μου ανέλαβε αυτή τη θέση εδώ–, μία ώρα μετά και δεν μπορούσα πλέον να παρακολουθήσω τι έλεγαν, πολύ συχνά ξεχνούσα ακόμα και τα πιο απλά πράγ