Το χρέος που ξεπληρώθηκε αργά

15 Αγαπητή μου Έλεν, θα ξαφνιάζεσαι, το ξέρω, που λαμβάνεις γράμμα μου ύστερα από τόσα χρόνια · πρέπει να έχουν περάσει πέντε ή έξι χρόνια από τότε που σου έγραψα για τελευταία φορά. Νομίζω ότι σου είχα γράψει για να σου ευχηθώ για τον γάμο της μικρότερής σου κόρης. Αυτή τη φορά η αφορμή δεν είναι τόσο επίσημη, και ίσως μάλιστα να σου φαίνεται παράξενη η ανάγκη μου να εμπιστευτώ ειδικά σ’ εσένα μια παράξενη συνάντηση που είχα. Μό­ νο εσύ όμως μπορείς να το καταλάβεις. Χωρίς να το θέλω, η πένα μου σκοντάφτει καθώς σου γράφω αυτές τις αράδες. Και δεν μπορώ μάλιστα να μη χαμογελάσω και η ίδια. Δεν το είχαμε αυτό το «μόνο εσύ μπορείς να το καταλάβεις» τότε που ήμασταν δεκαπεντά­ χρονα ή δεκαεξάχρονα ανώριμα κορίτσια εκατοντάδες φορές στο θρανίο του σχολείου ή γυρνώντας στο σπίτι, όταν εμπιστευόμασταν η μία στην άλλη τα παιδιάστικα μυστικά μας; Και δεν ανταλλάσσαμε επίσημους όρκους στα χρόνια της νιότης μας, ότι θα λέμε τα πάντα η μία στην άλλη σε σχέση με έναν συγκεκριμένο άνθρωπο; Όλα αυτά απέχουν πλέον πάνω από είκοσι πέντε χρόνια, αλλά όταν δίνεις έναν όρκο πρέπει να τον κρατάς. Θα δεις ότι, έστω και καθυστερημένα, μένω πιστή στον λόγο μου.