ELAINE GARVEY 20 ροπολείς στην έξοδο κινδύνου. Τουλάχιστον δεν με κατσάδιασε. Τα ξεσπάσματά της ήταν τρομακτικά. Κι όποιον έπιανε να καπνίζει ενώ φορούσε ή απλώς ήταν κοντά σε κάποιο κουστούμι, του τα έψαλλε κανονικά. «Κέφια σήμερα, ε;» Ο Λόιντ κοίταζε την ανοιχτή πόρτα και τον διάδρομο πιο πέρα. Δεν ήταν άδειος. Τα νευρικά βήματα της Μάργκαρετ είχαν προκαλέσει αναστάτωση. «Ξέρεις γιατί είναι τόσο κουρντισμένη, έτσι δεν είναι;» Γύρισε προς το μέρος μου κι έκανε πως έπινε δύο φορές από ένα φανταστικό ποτήρι, ύστερα γύρισε ξανά στο πλυντήριο. Ό,τι μάρκα κι αν ήταν αυτό που κάπνιζε, πραγματικά βρομοκοπούσε. Παρατηρούσα τα βρόμικα νύχια του, το κακοξυρισμένο σαγόνι του, και αναρωτιόμουν ποιος από τους δύο ήταν πραγματικά ο αλκοολικός. «Πού το ξέρεις;» Κάθισε ανακούρκουδα, κουλουριάζοντας τα δάχτυλα των ποδιών μέσα στις λαστιχένιες γαλότσες του, και μίλησε στο είδωλό μου στον ολόσωμο καθρέφτη δίπλα στην πόρτα. «Όλοι μιλάνε. Όλοι θέλουν να κουτσομπολεύουν». Κάρτες, φωτογραφίες και διαφημιστικές αφίσες ήταν καρφιτσωμένες σ’ έναν πίνακα ανακοινώσεων δίπλα στον καθρέφτη. Πράγματα που είχαμε προσθέσει στον προσωρινό χώρο εργασίας μας για να φαντάζει λιγότερο προσωρινός ως χώρος εργασίας. Μια μεγάλη φωτογραφία από τη γενική πρόβα που απεικόνιζε τον βασιλιά Λιρ ολομόναχο στον θρόνο του, με την αυτόγραφη αφιέρωση του ηθοποιού: Στους αγγέλους του βεστιαρίου, φιλιά, Χάρι Α. Ήταν το
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=