ΤΟ ΒΕΣΤΙΑΡΙΟ 21 αποχαιρετιστήριο δώρο στη Μάργκαρετ τη νύχτα της τελευταίας παράστασης, κι εκείνη την είχε κάνει με τη σειρά της δώρο σ’ εμένα, επειδή είχα δεχτεί τη δουλειά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Είχα στερεώσει τη φωτογραφία με μια πινέζα ανάμεσα στα μάτια του ηθοποιού. Τα μάτια του Λόιντ φωτίστηκαν όταν την είδε. «Χάρι Άντλι. Θρύλος! Δεν φαντάζεσαι τι ιστορίες έχω ακούσει γι’ αυτόν». Διέσχισα το δωμάτιο και βάλθηκα να πλένω τα χέρια μου στον νεροχύτη της κουζίνας. Με το κεφάλι κατεβασμένο, κάνοντας σαπουνάδα κάτω από το τρεχούμενο νερό, ήλπιζα πως ο Λόιντ θα καταλάβαινε ότι δεν είχα όρεξη να αναπολήσουμε τον Χάρι Άντλι. Ο Βασιλιάς Λιρ ήταν η πρώτη παραγωγή στην οποία δούλεψα με τη Μάργκαρετ· με είχε προσλάβει για να αντικαταστήσω μια αμπιγέζ που είχε παραιτηθεί. Τρεισήμισι ώρες Σαίξπηρ. Μέσα σε μία εβδομάδα είχα φτιάξει μια ζώνη εργαλείων για τον εαυτό μου. Διακριτική, εφαρμοστή, με πολλές τσέπες για ένα μολύβι, ένα μικρό σημειωματάριο με τη σειρά των παραγγελιών, έναν φακό, καρφίτσες, πενσάκια, μεζούρα, κορδόνια παπουτσιών, μέντες για την αναπνοή, τσιμπιδάκια, τσιρότα, διαφόρων μεγεθών βελόνες, μπεζ και γκρίζα κλωστή, και ένα ψαλιδάκι περασμένο σε μια κορδέλα. Ποτέ δεν πήγαινα στο καμαρίνι του χωρίς αυτό το ψαλιδάκι κρεμασμένο απ’ τον λαιμό μου. Ο Λόιντ χτύπησε μερικές φορές τη μύτη του με τη λαβή ενός κατσαβιδιού και μετά με σημάδεψε μ’ αυτό. «Το ξέρεις ότι στα παρασκήνια έβαζε κάποιους να τον ψεκά-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=