ΤΟ ΒΕΣΤΙΑΡΙΟ 15 την κούπα κι έμεινα ακίνητη. Κανείς δεν με ανάγκασε να δεχτώ αυτή τη δουλειά. Η μαρινιέρα που φορούσα χτες. Πώς το είχε πει η Μάργκαρετ; «Κάθετες ρίγες για τους μπουρζουάδες, οριζόντιες για τους προλετάριους». Τέλειωσε το πλύσιμο. Συνέχισε το μαντάρισμα. Το λάστιχο στο τελείωμα μιας φίνας πλεκτής ζακέτας με κεντημένα πέτα είχε σκιστεί πίσω. Μια άψογη απομίμηση του ’50. Πιάστηκε πρώτα σε ένα πόμολο καθώς η Ελένα πάλευε με τον Βάνια για το όπλο. Και μετά σε ένα ψεύτικο διαμαντένιο δαχτυλίδι, όταν την έβγαλε η ηθοποιός με το που τελείωσε η σκηνή. Με έναν μεγεθυντικό φακό σκυμμένη από πάνω της, θα έπρεπε να κάνω μικροσκοπικές βελονιές πόντου, εκτοξεύοντας κατάρες που η ζακέτα ήταν σκούρα πράσινη και όχι γαλάζια, κι όλα αυτά ώστε η Σόνια Αλεξάντροβνα να έκανε κι απόψε στον γιατρό Μιχαήλ Άστροφ την ίδια ερώτηση που του έκανε κάθε βράδυ: «Γιατί καταστρέφετε τον ίδιο τον εαυτό σας;». Δεν ξέρω, Σόνια, δεν ξέρω. Άνοιξα τα μάτια και στύλωσα για λίγο το βλέμμα μου στο απέναντι κτίριο. Μια οδοντωτή γραμμή από κόκκινα τούβλα, κάτω από μια σκεπή από γκρίζα κεραμίδια, μ’ ένα παράθυρο στην επικλινή στέγη και μια ξεθωριασμένη σημαία του Ηνωμένου Βασιλείου σε μια κεραία. Τα ονόματα ορισμένων ενοίκων ήταν περασμένα στο θυροτηλέφωνο κάτω στον δρόμο. Άντε, χτύπα στον τέταρτο όροφο για τον εκδοτικό οίκο. Τοίχοι καλυμμένοι με βιβλιοθήκες, κεφάλια καθισμένα πίσω από γραφεία. Τους κατασκόπευα συχνά, ελπίζοντας να δω τίποτα ενδιαφέρον: λίγο δράμα, κάποιον διάσημο. Μια γυναίκα τριγύ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=