ELAINE GARVEY 14 Φύγε αποδώ μέσα και μην ξαναγυρίσεις. Η παρόρμηση κράτησε όσο μια σαπουνόφουσκα. Δεν ήμουν τόσο γενναία. Για να συνέλθω, άνοιξα την έξοδο κινδύνου και βγήκα στην εξωτερική σκάλα, όπου έκανα ένα πρώιμο διάλειμμα για τσάι. Έξω στο μεταλλικό πλατύσκαλο, πέντε ορόφους ψηλά, ο άνεμος ήταν τόσο δυνατός όσο ένα θαλασσινό αεράκι. Κάτι μέσα μου ήθελε να γείρω πάνω από το μεταλλικό κιγκλίδωμα και να επιστρέψω στο έδαφος από κάτω, κι έτσι έκλεισα τα μάτια και συγκεντρώθηκα στην κούπα που κρατούσα, στενή στη βάση και πιο φαρδιά επάνω. Η ζέστη στις παλάμες μου έκανε τη δουλειά. Έστρεψα το πρόσωπό μου στον ήλιο και σκέφτηκα ότι ήμουν στο σπίτι, δίπλα στον ωκεανό. Οι γλάροι που άκουγα δεν ξέσκιζαν τις σακούλες σκουπιδιών, απλώς ψάρευαν στο κανάλι, και πρίμουλες φύτρωναν στο πλάι του δρόμου. Η Άνια θα έχει επιστρέψει τώρα στο φουαγέ, βουτώντας ένα πανί σε γυαλιστικό για τα πόμολα και τις ροζέτες, όπου να ’ναι θα τελειώσει. Όταν έφερα την κούπα στα χείλη μου, μύρισα κάτουρο στα δάχτυλά μου. Από τo ριγέ παντελόνι. Η αντικατάσταση φερμουάρ σε στενά παντελόνια ήταν η πιο χρονοβόρα, αναθεματισμένη δουλειά που υπήρχε. Γιατί δεν μου ερχόταν να κλάψω που έπρεπε να αγγίζω τα βρόμικα ρούχα άλλων ανθρώπων; Να ξηλώνω τις φόδρες κι ύστερα να τις ράβω από την αρχή; Όχι πολύ καιρό πριν, αυτό ακριβώς θα είχα κάνει, αφού όμως επιβίωσα τρεις μήνες με σπαστές βάρδιες στο Σεντ Λέναρντ, ήθελα να πιω το τσάι μου όσο ήταν ακόμη ζεστό. Έπιασα λίγο καλύτερα
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=