Μια ιστορία μόνο: Το σπίτι στα βράχια

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΝΟ: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ 25 υπάρχει κάποιος σωστός γεωλογικός όρος που θα το περι­ γράφει επακριβώς. Ο «σύμβουλος» λοιπόν ήταν καλλιτέχνης κηποτέχνης και όχι μηχανικός.Μια στατικήμελέτη θα είχε δείξει αμέσως ότι ο γκρεμός ήταν επικίνδυνος. Ο καημένος αυτός, δεξιο­ τέχνης στη δημιουργία πολύχρωμων παρτεριών, όπως εκεί­ να που έφτιαξε στην προφυλαγμένη πλευρά του σπιτιού, πάσχισε να κατορθώσει το ακατόρθωτο. Εκμεταλλευόμενος τις εσοχές και τα κενά μεταξύ βράχων, σκάβοντας, σπάζο­ ντας μεγάλα κομμάτια ακόμα και με δυναμίτη, έχτισε δια­ κριτικά χαμηλά τοιχία στήριξης, μπαζωμένα με χαλίκι, που από μακριά χάνονταν στο τοπίο, φτιάχνοντας φυσικές πε­ ζούλες που στήριζαν ένα φαρδύ και αρκετά εύκολα βατό μονοπάτι, που με τα γνωστά ζιγκ ζαγκ των βουνίσιων δια­ βάσεων, οδηγούσε από την κορυφή στην παραλία. Για δυο τρία χρόνια όλα πήγαν καλά. Η γιαγιά μου με την «ακολουθία» της χοροπηδούσε ευτυχής ως κάτω για να κάνει το μπάνιο της, και για την επιστροφή σκαρφάλωνε στο σαμάρι με τις γαλαζοπράσινες χάντρες, στη ράχη του κυρ Μέντιου, του υποτίθεται λευκού γαϊδάρου που ήρθε παραγγελία απ’ την Κύπρο και τελικά είχε χρώμα βρόμικο μπεζ. Αγνοώντας το γκουπ γκουπ της ανάβασης, γελούσε με την παρέα της, κρατώντας χαριτωμένα ένα παρασόλ. Ηπρώτηκατολίσθησησυνέβηόταν οDaddyήτανμικρός. Έφτασαν στην αρχή του καλοκαιριού από την Αθήνα και