Μια ιστορία μόνο: Το σπίτι στα βράχια

26 KAΛΗ ΔΟΞΙΑΔΗ βρήκαν ότι ένα μεγάλο κομμάτι του μονοπατιού είχε υπο­ χωρήσει και κατρακυλώντας είχε φράξει ένα χαμηλότερο κομμάτι. Αυτή τη φορά φώναξαν ειδικό μηχανικό, και τη δική του απόφαση ακόμα κι ο προπάππος μου ο σιορ Μάρ­ κος, που αρέσκετο στο να κινεί βουνά, αναγκάστηκε να τη σεβαστεί. Ο γκρεμός ήταν ασταθής και εξαιρετικά επικίν­ δυνος. Έτσι όπως οι ογκόλιθοι ήταν συνδεδεμένοι με σκέτο χώμα, θα συνέχιζαν την κατρακύλα, καθώς τα βρόχινα νερά παρέσυραν τους συνδέσμους τους. Τότε ήταν που το μονοπάτι αποκλείστηκε και ο προπάπ­ πος μου αγόρασε το γειτονικό κτήμα με την παρακείμενη παραλία και έφτιαξε έναν δρόμο που οδηγούσε με ασφάλεια στη θάλασσα. Από τότε το μονοπάτι συνέχισε την κατρακύλα, σε ση­ μείο που όταν πια το γνώρισα εγώ δεν θα μπορούσε κανείς να το αναγνωρίσει ως μονοπάτι. Για κάποιον όμως που γνώριζε το μέρος καλά, ήταν σχετικά βατό, με κάθε επιφύ­ λαξη, και ο κατά πολύ συντομότερος τρόπος να φτάσει κα­ νείς στη θάλασσα. Ο πατέρας μου μου είχε υποδείξει επα­ νειλημμένα τα επικίνδυνα σημεία και με είχε εκπαιδεύσει αυστηρά για την ασφαλή ανάβαση και κατάβαση, για όταν ήμασταν μαζί, για λόγους συντομίας. Η κανονική πρόσβα­ ση στην ακτή ήταν με το τζιπ απ’ τον κοινοτικό δρόμο (το γειτονικό κτήμα είχε πια πουληθεί), αλλά στην αγαπημένη μας μικρή παραλία μπορούσε να πάει κανείς μόνο διά θα