Μια ιστορία μόνο: Το σπίτι στα βράχια

24 KAΛΗ ΔΟΞΙΑΔΗ Στο τέλος του 19ου αιώνα, το σπίτι χτίστηκε βιαστικά κατά διαταγή του προπάππου μου Μάρκου Βοριά, για το πρώτο καλοκαίρι της γιαγιάς μου στο νησί ως δεκαοκτάχρονη νύ­ φη. Η θέα του απλωνόταν στις 360 μοίρες: προς την απότο­ μη βραχώδη δυτική ακτή του νησιού και το ανοιχτό πέλαγος απ’ τη μια μεριά, τους διαδοχικούς λόφους της ενδοχώρας μέχρι την πόλη από την άλλη, με φόντο τα στενά και την Ήπειρο απέναντι. Προς τα βόρεια βλέπαμε τον Παντοκρά­ τορα, και πίσω του, στην απέναντι ακτή, τα βουνά της Αλ­ βανίας. Πιο κοντά, η θέα ήταν προς το χωριό μας, τους Μα­ σκουλάδες, μισοσκαρφαλωμένο στον λόφο. Άμεση πρόσβαση στη θάλασσα δεν υπήρχε. Ο Γάλλος αρχιτέκτων είχε συνεργαστεί μ’ έναν «αρχιτέκτονα τοπίου», άγνωστη σχεδόν ειδικότητα εκείνον τον καιρό. Σε αυτόν ανατέθηκε να εξασφαλίσει το σχεδόν αδύνατο: την άνετη κάθοδο στη μικρή παραλία, εκατόν πενήντα μέτρα πιο κάτω. Η απότομη πλαγιά δεν είναι εντελώς κάθετη παρά σε ελάχιστα μέρη. Τα βράχια δεν είναι στιλπνά — έχουν ανω­ μαλίες και πιασίματα, με αρκετές εσοχές που σχηματίζουν πεζούλια ή πατήματα κάθε τόσο. Υπάρχουν και σημεία όπου η κλίση είναι αρκετά αντιμετωπίσιμη. Το πρόβλημα είναι ότι ο γκρεμός δεν αποτελείται από μονοκόμματους «τοί­ χους» αλλά από τη συσσώρευση τεράστιων βράχων. Μοιά­ ζουν σαν ερείπια γιγαντιαίων οχυρωματικών. Σίγουρα θα