Μια ιστορία μόνο: Το σπίτι στα βράχια

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΝΟ: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ 23 ρα φύλλα να σπάνε και να γέρνουν προς όλες τις κατευθύν­ σεις, να σκύβουν και να πέφτουν, μαζεύοντας πούσια και ξερά χόρτα στις ρίζες τους. Ο κηπουρός δεν άντεχε την ανυπάκουη βλάστηση, και όχι μόνο στο χώμα.Μιααπό τις πιοφρικιαστικές αναμνήσεις μου είναι να με σφίγγει ανάμεσα στα παχιά του γόνατα και να ζορίζει αγκομαχώντας μια λιγδιασμένη τσατσάρα μέσα απ’ τα μπλεγμένα μαλλιά μου, γρατζουνώντας και τραβώ­ ντας σαν να τα ξεριζώνει. Και το χειρότερο: με σαλιωμένο αντίχειρα να μου συγυρίζει ταφρύδια. Θα ήμουνα τεσσάρων ή πέντε χρονών. Ήταν άνθρωπος της συνήθειας και όριζε τον χρόνο του με αυστηρό τελετουργικό. Δεν είχε κανέναν λόγο να βρί­ σκεται στην κορυφή του μονοπατιού εκείνη την ώρα. Και μάλιστα χωρίς τα σκυλιά που ήταν η συνηθισμένη ακολου­ θία του. Όποιος κι αν ήταν ο λόγος που τον έφερε εκεί, η παρουσία του σήμαινε ότι έπρεπε να αλλάξω δρομολόγιο. Άλλο που δεν θα ’θελε, να μαρτυρήσει ότι ανέβηκα απ’ το απαγορευμένο μονοπάτι. Έτσι αναγκαστικά κατευθύνθηκα προς έδαφος ακόμα πιο αυστηρά απαγορευμένο, ανάμεσα στα ξεριζωμένα λιθάρια της κατολίσθησης, στα στενά που οδηγούσαν στη σπηλιά. Το μονοπάτι των βράχων είχε αποκλειστεί πολύ πριν γεννηθώ. ***