Μια ιστορία μόνο: Το σπίτι στα βράχια

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΝΟ: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ 33 θάλασσας, ένα μισοτελειωμένο σκαρί από φλούδα πεύκου. Απ’ την οροφή της σπηλιάς κρεμόταν τοαστέρι της συλλογής μου, μια βαλσαμωμένη Αλκυόνη, σαν σκοροφαγωμένη, με πολλά φαλακρά σημεία από την ταλαιπωρία του καιρού, με ξεθωριασμένο το έντονο γαλάζιο της χρώμα (kingfisherblue) και το χρυσό του στήθους. Οι παλιοί λέγανε ότι έτσι κρεμα­ σμένη κάνει πρόγνωση του καιρού ανάλογα με την κατεύ­ θυνση που έδειχνε το ράμφος της. Κάποτε ήταν το πιο πο­ λύτιμο απ’ τα υπάρχοντά μου. Τι θλιβερό συνονθύλευμα αχρήστων. Τίποτα όμορφο, μυστηριώδες ή σημαντικό, για να αντιπροσωπεύσει μια ζωή σχεδόν δεκαπέντε ετών. Τι ντροπή! Σήκωσα τους ώμους αδιάφορα. «Πετάξτε τα, είναι από πέρσι. Τώρα μεγάλωσα. Δεν τα θέλω». Έβγαλε ένα τσιμπούκι και το έβαλε στο στόμα του χωρίς να το ανάψει. Χαμογέλασε λίγο ντροπαλά, και σαν να μου εκμυστηρευόταν κάτι σημαντικό, ανακοίνωσε: «Να τι μου λείπει». «Μπορώ να σας φέρω τσιγάρα, αν θέλετε». Κούνησε το κεφάλι αρνητικά. Βέβαια, εννοούσε ότι θα τον πρόδιδε ο καπνός. «Το σπίτι είναι πολύ πιοψηλά» τον διαβεβαίωσα. «Ώσπου να φτάσει ο καπνός εκεί, θα έχει διαλυθεί. Εξάλλου κανείς δεν έρχεται στην περιοχή του γκρεμού εκτός από μένα και