Μια ιστορία μόνο: Το σπίτι στα βράχια

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΝΟ: ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΒΡΑΧΙΑ 31 «Νομίζω είμαι φιλοξενούμενός σου. Πρέπει να ζητήσω συγγνώμη που ήρθα έτσι απρόσκλητος, αλλά είχα την εντύ­ πωση ότι δεν ερχόταν κανείς στη σπηλιά. Μόνο αφού έφτα­ σα βρήκα τα πράγματά σου και κατάλαβα το λάθος μου, αλλά ήταν πια αργά για εναλλακτικά σχέδια». Μιλούσε μ’ έναν επίσημο παλαιοκαιρίστικο τρόπο, με κάποια αμυδρή προφορά, όχι ξένη αλλά όχι και συνηθι­ σμένη. «Κανείς δεν ξέρει ότι έρχομαι. Είναι απαγορευμένο. Θα έβρισκα μεγάλο μπελά έτσι και το μάθαιναν». «Δεν θα το πω σε κανέναν» είπε ήρεμα. «Το ξέρω». Μείναμε σιωπηλοί. Έκανα προσπάθεια να μην κοιτάξω γύρω μου αλλά και μόνο με την περιφερική όραση είχα δει αρκετά. Είχε καθαρίσει την περιοχή μπροστά στην είσοδο της σπηλιάς. Κανονικά θα είχε μαζέψει ένα σωρό σκουπίδια — πούσια και πούπουλα, ξερόκλαδα και κουκουνάρια, και ό,τι άλλο είχε κουβαλήσει ο άνεμος στους μήνες της απου­ σίας μου. Στη σκιά ήταν μια στάμνα βουλωμένη μ’ ένα κλει­ στό κουκουνάρι. Στον ήλιο, ένα γκρίζο πουκάμισο ήταν απλωμένο να στεγνώσει. Οάγνωστος ζούσε εδώ…κρυβόταν εδώ. Είχε περισσότερους λόγους από εμένα να φοβάται την ανακάλυψη. Ήταν στο έλεός μου. Ήξερα τι έπρεπε να πω, αλλά δεν βιάστηκα να το κάνω. «Ούτε εγώ θα πω σε κανέναν για σας» είπα τελικά.