Μια ιστορία μόνο: Το σπίτι στα βράχια

30 KAΛΗ ΔΟΞΙΑΔΗ Νομίζω πως εκείνη ήταν η στιγμή που άρχισα να τον αγαπώ. Και συνειδητοποίησα ότι είχα αρχίσει να μιλάω, ενώ εκείνη την εποχή το να μιλάω ήταν κάτι που απέφευγα. •• Μετά την πρόσκλησή του είχε κάνει δυο βήματα πίσω, κι εγώ, τσουλώντας βιαστικά, προσγειώθηκα άτσαλα και τε­ λείως αναξιοπρεπώς στα πόδια του. Ευτυχώς δεν επιχείρη­ σε να με βοηθήσει να σηκωθώ. Μόνο όταν ήμουν πια όρθια και είχα ξεσκονιστεί και σκουπίσει κάπως τα χέρια μου στο ήδη βρόμικο σορτς μου, με πλησίασε τείνοντας το χέρι, επί­ σημα, σαν να μας είχαν μόλις συστήσει σε δεξίωση. Αναρω­ τήθηκα μήπως έπρεπε να τοφιλήσωκαι να ζητήσω ευλογία. Ευτυχώς ήταν απλή χειραψία. Παραλίγο να με πιάσουν τα γέλια όταν έκλινε το κεφάλι πάνω απ’ το χέρι μου, λες και ήμουν μεγάλη κυρία. Ύστερα έκανε μια ευγενική χειρονο­ μία, καλώντας με να κάτσω σ’ έναν βράχο. Σαν στο σπίτι του, δηλαδή. Αυτό άρχισε λίγο να με εκνευρίζει. Όταν κάθισε, μαζεύοντας και αγκαλιάζοντας τα μακριά του πόδια, στον μικρό και άβολο βράχο, με κοίταζε από χαμηλά. Μου είχε δώσει τη μόνη καλή θέση. Έβγαλα τα γυαλιά μου, και άρχισα να τα καθαρίζω απ’ το αλάτι με την άκρη του πουκαμίσου μου. Έτσι δεν χρειαζόταν να τον κοιτάξω.