Το παλάτι του φεγγαριού

Τ Ο Π Α Λ Α Τ Ι Τ Ο Υ Φ Ε Γ Γ Α Ρ Ι Ο Υ 17 είδος του ανθρώπου που πάντα ονειρεύεται να κάνει κάτι άλλο ενώ είναι απασχολημένος, του ήταν αδύνατο να εξασκηθεί σε ένα κομμάτι χωρίς να κάνει παύση για να λύσει ένα σκακιστικό πρόβλημα στο μυαλό του ∙ δεν μπορούσε να παίξει σκάκι χωρίς να σκέφτεται τις αδυναμίες της ομάδας μπέιζμπολ Σικάγο Καμπς∙ δεν μπορούσε να πάει στο γήπεδο του μπέιζμπολ χωρίς να σκέ­ φτεται κάποιον δευτερεύοντα σαιξπηρικό χαρακτήρα και, μετά, όταν επιτέλους γυρνούσε στο σπίτι, δεν μπορούσε να καθίσει να διαβάσει ένα βιβλίο πάνω από είκοσι λεπτά, χωρίς να νιώσει την ανάγκη να παίξει το κλαρινέτο του. Όπου και να βρισκόταν, λοιπόν, και όπου και να πήγαινε, άφηνε πίσω του ένα συνονθύ­ λευμα από αποτυχημένες κινήσεις στο σκάκι, μισοσυμπληρω­ μένα κουπόνια στοιχήματος και μισοδιαβασμένα βιβλία. Ωστόσο δεν ήταν δύσκολο να αγαπήσει κανείς τον θείο Βί­ κτορ. Το φαγητό ήταν χειρότερο από της μητέρας μου, ενώ τα διαμερίσματα όπου μείναμε ήταν πιο φτωχικά και πιο στενάχω­ ρα, αλλά σε τελική ανάλυση αυτά ήταν τα λιγότερο σημαντικά. Ο Βίκτορ δεν υποκρινόταν τον διαφορετικό από αυτό που ήταν. Ήξερε ότι η πατρότητα ήταν κάτι που δεν του ταίριαζε κι έτσι με αντιμετώπισε περισσότερο σαν φίλο παρά σαν παιδί, ένα μικρό, πολυαγαπημένο φιλαράκι. Αυτή ήταν μια συμφωνία που μας βόλευε και τους δυο. Μες στον πρώτο μήνα της εγκατάστασής μου, δημιουργήσαμε ένα παιχνίδι στο οποίο επινοούσαμε μαζί χώρες, φανταστικούς κόσμους που ανέτρεπαν τους νόμους της φύσης. Μου πήρε βδομάδες για να τελειοποιήσω τους καλύτε­ ρους από αυτούς και οι χάρτες που σχεδίασα κρέμονταν σε τιμη­ τική θέση πάνω από το τραπέζι της κουζίνας. Η Χώρα του Σπο­ ραδικού Φωτός, για παράδειγμα, και το Βασίλειο τωνΜονόφθαλ­ μων. Δεδομένων των δυσκολιών που είχε παρουσιάσει και στους δυο μας ο κόσμος της πραγματικότητας, προφανώς ήταν λογικό να θέλουμε να τον εγκαταλείπουμε όσο πιο συχνά γινόταν.