Το παλάτι του φεγγαριού

P A U L A U S T E R 16 γυναίκα, γνωστή του Βίκτορ, μας συνάντησε στον δρόμο και, όταν μας σύστησαν, άρχισε να κλαίει σκουπίζοντας τα μάτια της μ’ ένα χαρτομάντιλο και να θρηνολογεί πως πρέπει να ήμουν το παιδί του έρωτα της καημένης της Έμι. Ποτέ στο παρελθόν δεν είχα ξανακούσει αυτή την έκφραση, καταλάβαινα, όμως, ότι υπαινισσόταν φοβερά και δυσοίωνα πράγματα. Όταν ζήτησα από τον θείο Βίκτορ να μου την εξηγήσει, εκείνος σκαρφίστηκε μια απάντηση που τη θυμάμαι πάντα. «Όλα τα παιδιά είναι παιδιά του έρωτα, μόνο τα καλύτερα όμως τα λένε έτσι». Ο αδερφός της μητέρας μου, μεγαλύτερός της σε ηλικία, ήταν ένας ψηλόλιγνος εργένης με γαμψή μύτη, σαράντα τριών χρονών, που έβγαζε τα προς το ζην ως κλαρινετίστας. Όπως όλοι οι Φογκ, είχε κι αυτός μια ροπή να ζει άσκοπα, να παραδίνεται στις ονειροπολήσεις, να υποκύπτει στις ξαφνικές παρορμήσεις του και να αφήνεται σε μακριές περιόδους αδράνειας. Μετά από μια πολλά υποσχόμενη αρχή ως μέλος της Ορχήστρας του Κλί­ βελαντ, αυτά τα χαρακτηριστικά του υπερίσχυσαν. Κοιμόταν με τις ώρες και έχανε τις πρόβες, εμφανιζόταν χωρίς γραβάτα στις παραστάσεις και κάποτε είχε την αναίδεια να πει εις επήκοον του βούλγαρου μαέστρου ένα σόκιν ανέκδοτο. Αφού απολύθηκε, ο Βίκτορ μπήκε σε κάμποσες μικρότερες ορχήστρες, που η κα­ θεμιά τους ήταν χειρότερη από την προηγούμενη και, την επο­ χή που γύρισε στο Σικάγο το 1953, είχε μάθει να αποδέχεται τη μετριότητα της καριέρας του. Όταν τον Φεβρουάριο του 1958 πήγα να μείνω μαζί του, παρέδιδε μαθήματα σε αρχάριους κλα­ ρινετίστες και έπαιζε για τους Howie Dunn’s Moonlight Moods, ένα μικρό συγκρότημα που έκανε τις συνηθισμένες εμφανίσεις σε γάμους, βαφτίσεις και πάρτι αποφοίτησης. Ο Βίκτορ ήξερε ότι υστερούσε σε φιλοδοξία, επίσης όμως ήξερε ότι στη ζωή υπάρχουν κι άλλα πράγματα εκτός από τη μουσική. Τόσα πολλά πράγματα που, πραγματικά, συχνά τον έπνιγαν. Καθώς ήταν το