Το παλάτι του φεγγαριού

Τ Ο Π Α Λ Α Τ Ι Τ Ο Υ Φ Ε Γ Γ Α Ρ Ι Ο Υ 15 μάμαι ζωηρότερα είναι οι φορές που πηγαίναμε μαζί σινεμά (στα γουέστερν του Ράντολφ Σκοτ, στον Πόλεμο των κόσμων , στον Πι- νόκιο ): καθόμασταν στα σκοτεινά μέσα στον κινηματογράφο, μασουλώντας ποπκόρν από το ίδιο κουτί, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Έλεγε αστεία που μου προκαλούσαν κρίσεις ξέπνοων χαχανητών, κάτι που ωστόσο συνέβαινε σπάνια, όταν οι πλανήτες βρίσκονταν στη σωστή συζυγία. Τον περισσότερο καιρό ήταν χαμένη σε ονειροπολήσεις, ελαφρώς μουτρωμένη, ενώ υπήρχαν φορές που ένιωθα να εκπέμπει μια πραγματική θλίψη, μια αίσθηση ότι πάλευε με μια απέραντη και ενδόμυχη σύγχυση. Καθώς μεγάλωνα, με άφηνε όλο και πιο συχνά στο σπίτι με νταντάδες, όμως δεν κατάλαβα τι σήμαιναν αυτές οι μυστηριώδεις αναχωρήσεις της παρά πολύ αργότερα, μετά τον θάνατό της. Για τον πατέρα μου, πάντως, δεν υπήρχε καμία πληροφορία, τόσο όσο εκείνη ζούσε, όσο και μετά τον θάνατό της. Αυτό ήταν το μόνο θέμα που η μητέρα μου αρνιόταν να συζητήσει μαζί μου και όποτε της έκανα αυτή την ερώτηση ήταν ανυποχώρητη. «Πέθανε πριν από πολύ καιρό» μου έλεγε «προ­ τού γεννηθείς εσύ». Πουθενά στο σπίτι δεν υπήρχε κάποιο ση­ μάδι της ύπαρξής του. Ούτε μία φωτογραφία ούτε καν ένα όνο­ μα. Θέλοντας να πιαστώ από κάπου, τον φανταζόμουν σαν μια εκδοχή τουΜπακ Ρότζερς 2 με πιο σκούρα μαλλιά, έναν ταξιδιώ­ τη του διαστήματος που πέρασε στην τέταρτη διάσταση και δεν μπόρεσε να ξαναβρεί τον δρόμο του γυρισμού. Η μητέρα μου τάφηκε πλάι στους γονείς της στο κοιμητήριο Γουεστλόουν και, μετά απ’ αυτό, πήγα να μείνω με τον θείο Βίκτορ στο Νορθ Σάιντ του Σικάγο. Δεν πολυθυμάμαι τον πρώ­ το καιρό τώρα πια, θα πρέπει, όμως, να ήμουν θλιμμένος και φυσικά να ρουφούσα τη μύτη μου και να κλαψούριζα ώσπου να αποκοιμηθώ, σαν ένας από τους αξιολύπητους ορφανούς ήρωες των μυθιστορημάτων του 19ου αιώνα. Μια φορά, μια ανόητη