Το παλάτι του φεγγαριού

P A U L A U S T E R 14 ραπάρισε στα χιόνια της Βοστόνης. Δεν υπήρξε ποτέ πατέρας, κι έτσι ήμασταν μονάχα εμείς οι δύο, η μητέρα μου κι εγώ. Το γεγονός ότι χρησιμοποιούσε το πατρικό της επώνυμο αποδεί­ κνυε ότι δεν παντρεύτηκε ποτέ, ωστόσο έμαθα ότι ήμουν νόθος μόνο αφότου πέθανε. Όταν ήμουν μικρός, δεν σκέφτηκα ποτέ να τη ρωτήσω τέτοια πράγματα. Ήμουν ο Μάρκο Φογκ κι η μητέρα μου ήταν η Έμιλι Φογκ και ο θείος μου στο Σικάγο ήταν ο Βίκτορ Φογκ. Ήμασταν όλοι Φογκ και ήταν απολύτως λογικό άνθρωποι της ίδιας οικογένειας να έχουν όλοι το ίδιο επίθετο. Αργότερα, ο θείος Βίκτορ μού είπε ότι αρχικά το όνομα του πατέρα του ήταν Φόγκελμαν, αλλά κάποιος στην Υπηρεσία Με­ τανάστευσης του νησιού Έλις το κουτσούρεψε σε Φογκ, κι αυτό υπήρξε το αμερικανικό όνομα της οικογένειας. Φόγκελ στα γερμανικά σήμαινε πουλί με πληροφόρησε ο θείος μου, κι εμέ­ να μου άρεσε η ιδέα ότι στην ταυτότητά μου ήταν ενσωματωμέ­ νο αυτό το πλάσμα. Φανταζόμουν ότι κάποιος ανδρείος πρόγο­ νός μου κατάφερε κάποτε να πετάξει. Ένα πουλί που πετά μέσα στην ομίχλη, 1 σκεφτόμουν, ένα γιγάντιο πουλί που διασχίζει πετώντας τον ωκεανό και δεν σταματά παρά μόνο αφού φτάσει στην Αμερική. Δεν έχω καμία φωτογραφία της μητέρας μου και δυσκολεύο­ μαι να θυμηθώ πώς ήταν. Όποτε τη βλέπω στη φαντασία μου, συναντώ μια μικρόσωμη γυναίκα με σκούρα μαλλιά, με λεπτούς παιδικούς καρπούς και λεπτεπίλεπτα λευκά δάχτυλα και ξαφ­ νικά, πολύ συχνά, μπορώ να θυμηθώ πόσο όμορφα ένιωθα όταν με άγγιζαν εκείνα τα δάχτυλα. Όποτε τη βλέπω είναι πάντα πολύ νέα και όμορφη, κι αυτό μάλλον είναι ακριβές, αφού όταν πέθανε ήταν μόλις είκοσι εννέα χρονών. Μείναμε σε κάμποσα μικρά διαμερίσματα στη Βοστόνη και στο Κέιμπριτζ και νομίζω ότι δούλευε σε μια εταιρεία που εξέδιδε σχολικά βιβλία, αν και ήμουν πολύ μικρός για να καταλαβαίνω τι έκανε εκεί. Ό,τι θυ